Gevonden op Bokt.nl:

Geschreven door Iski

Het Koetjesvolk,

Goed, na vele omzwervingen door WesternLand zijn we nu aanbeland bij ons laatste onderdeel….de koeienboys/girls. En laten we eerlijk zijn, dit is toch de bakermat van het hele Western-riding. Hiermee is het allemaal begonnen, met cowboys die in hun schaarse vrije tijd hun krachten, atletisch vermogen en kunsten (en die van de paarden) onderling gingen meten.

Er op terugkijkend wel terecht dat we deze klasse als laatste onder de loep leggen en geheel ten onrechte dus dat ik de haltermiepjes ergens tussendoor besproken heb. Want analyseren we de gebruikelijke volgorde van een wedstrijd/show, dan zijn Ken en Barbie altijd als eerste aan de beurt en de koetjes als laatste. En daar zit wel een zekere logica in hoor.

Als organisatie klop je de showarena daags tevoren nog eens lekker op om vervolgens alles goed af te stoffen, aan kant te maken, de bak er pico bello bij te leggen zodat eenieder die binnenkomt denkt dat ie welkom is en de loper uitgelegd. Dus laat je niet de Reiners als eerste de zaak omploegen maar vraag je de haltertjes om met hun keurig gelakte schoenen en hoeven zachtjes de arena te betreden zo min mogelijk stof te doen opwaaien…nee, er zit een duidelijk plan achter de opbouw van zo’n show.

Dus is het dan ook logisch dat we de koeienklasse als laatste binnen roepen, tenslotte maken die er altijd weer een zootje van en ziet de bodem er naderhand uit alsof er werkelijk een stampede doorheen getrokken is. Tussentijds slepen…jahaaa dat wel maar of dàt echt zin heeft? En als organisator zit je uiteindelijk toch met die koeienflatsen in je mooie arena waar je een week later weer van plan was om een dressuur wedstrijd te organiseren en geloof me, als die nufjes ook maar één koeienwind ruiken komen ze nooit meer terug en zijn die KWPNers wekenlang van slag….mietjes.

Maar wat is dat nou voor een slag volk dat op gezette tijden hun burgerkloffie omruilt voor een heuse cowboy outfit? Door de week gezapige huisvaders, ambtenaren, baliekluivers of de anderszins ogenschijnlijk nuttelozen der maatschappij…. Zo eens in de zoveel tijd begint hun bloed te ruisen en te bruisen en net wanneer moeder de vrouw denkt dat het er eindelijk weer eens van komt worden de chaps tevoorschijn gehaald en weet ze…. Het ìs wel weer zover maar niet voor mij. En dat ie een paar uurtjes onder de pannen is en straks stinkt als een iets dat de kat op vrijdagmiddag achter de viskar gevonden heeft. En heb je als man het onuitsprekelijke geluk dat je met zo’n cowgirl getrouwd bent….berg je dan maar want als dat thuis komt na een dagje koeien vangen…brrrrrr. Zijn ze helemaal hyper en loop je ernstig risico dat alle frustraties op jou botgevierd worden.

En dan die moorddadige CHAPS…. Heren…kijk eens goed in de spiegel en daarna in de arena…. Ten eerste ziet het er niet uit en in de arena kom je niets tegen waar de chaps voor dienen. De eerlijkheid gebied toe te geven dat de kleding die bij de verschillende onderdelen gedragen worden ook niet altijd functioneel is maar meer ter opsmuk dient. Maar dan hebben we het toch voornamelijk over de Haltermiepjes of niet soms. En welke Cowboy wil er nu uitzien als het koeienequivalent van een Haltermiep? Mannen, echte chaps wegen 15 kilo, zijn van tenminste 3 mm dik leer en dienen een doel. En al het andere spul is toch echt iets voor verfraaiing van een Dames Butt of kleine kinderen…….maar ja…mannen…..

Maar goed, daar staan ze dan, nonchalant kauwgom kauwende Marlboro imitaties die met een sigaret losjes tussen de lippen voorovergebogen, met de elleboog steunend op de cutting-knop van hun zadel de verzamelde en gevlekte groep dames aanschouwen….in de ogen de kennersblik van een veehandelaar op de Leeuwarder markt (terwijl ze in de jaren daarvoor de koe enkel van de TV, vanachter het stuur van het aan de auto voorbij schuivende landschap of al fietsend met hun zoon/dochter voorop de fiets in zo’n wankel kinderzitje beschouwd hebben en daarbij steevast tegen dat arme kind geroepen hebben: “Kijk…daar komt nou de melk vandaan…” het betreffende kind volkomen in verwarring brengend want die kijkt nog eens naar moeders borst en voelt zich bevestigd in wat het al jaren denkt: pappie is definitief de weg kwijt).

En dat gevoel wordt dus nu nogmaals bevestigd wanneer ze hun vader plotseling de huiskamer binnen zien wandelen, geruite blouse aan, cowboy hoed in de hand, want om dat ding nu al op het hoofd te zetten….zo gek zijn ze nog net niet en bovendien stapt het zo lastig in in de leasebak…, chaps over de linkerarm en van die joekels van sporen in de rechterhand….je kent ze wel, van die dingen die ieder ander gebruikt om de open haard mee op te porren maar dan met wieltjes aan het eind. Voor alle zekerheid heeft moeder op zondagochtend de gordijnen dichtgelaten want je wilt toch niet dat de buren dit zien of wel soms.

Maar goed, ‘t geat an….zoals ze in Fryslân zeggen…het gaat gebeuren. Die arme koeien moeten er aan geloven. Je ziet ze ook met de koppen bij elkaar staan nadat ze eerst in vertwijfeling nog naar een uitgang gezocht hebben (maar ja, de pleasure-ruiters hadden het ze al kunnen vertellen, die is er niet … tenminste, nog niet). En dan komt er dus eerst eentje die het allemaal al weet en die gaat de kudde settelen….en dan staan ze daar….als een meute samenzwerende randgroep-hang-koeien die overleg voeren hoe, wie en op welke wijze ze de ruiters in de luren zullen gaan leggen. Want vergeet niet Cowboys en Girls…het zijn en blijven vrouwen. Maar na rijp beraad besluiten de koetjes om maar weer toe te geven aan de grillen van de mens en af en toe maar een stukkie te rennen en verdomd als het niet waar is, sommigen lijken er ook nog plezier in te hebben.

Maar laten we nou eerlijk wezen, zo’n bak van 30 bij 50….hoe stoer moet je zijn om daar een koetje achterna te zitten. Kijk, ga eens naar de US….en ga daar eens achter een koetje aan in een arena van 30 bij 50…..KILOMETER!! En dan kun je niet rechtdoor want daar wordt je opgewacht door Teddybear, cholla, ochachillo’s van 4 meter hoog, prickly pears en andere struiken met doornen die door God op de aarde geplaatst zijn om het de Cowboys zo moeilijk en de koeien zo makkelijk mogelijk maken, die dwars door je chaps heen prikken, je armen openhalen en in je gezicht zwiepen terwijl dat koetje van 8 maanden, die van z’n lang (kort dus in dit geval) zal ze leven nog nooit een mens of paard, laat staan in die vreemde combinatie, gezien heeft maar meer desert-sense heeft dan jij. Rengalop krijgt daar toch een geheel nieuwe dimensie. En ik kan je 1 ding garanderen, je leert er sturen voor zover dat kanon onder je dat al niet zelf doet. En zonder lasso leg je het uiteindelijk toch af. Maar in onze Hollandse arena’s heeft zo’n koetje geen schijn van kans.

Nee, doe het eens eerlijk, wees nou eens een Echte Vent en zet er een Brahma stiertje van een jaar of 2 neer, zo eentje van 400 kilo spier, actie en agressie. En dan eens kijken hoe goed je bent. Of toch maar liever toekijken hoe een ander in het stof bijt?

En uiteindelijk, alle lessen en training ten spijt, ontaard het toch onveranderlijk altijd weer in een heftig en danig over-the-top adrenaline spuitend geheel. Teampenning……TEAM-penning….je moest er voor de gein eens even rustig voor gaan zitten, kijken en analyseren wat er nou met het woord team bedoeld wordt. Dat ze met z’n 3en op de startlijst staan…maar dan houdt het over het algemeen ook wel op. Nadat de startlijn in halleluja-galop gepasseerd is valt alles als mais voor de combine uit elkaar…en overleg ontaard in schreeuwen (de Reiner-groupies kunnen hier nog wat leren) zonder gehoord te worden want diezelfde adrenaline blokkeert elke vorm van doorgave van geluidsgolf via hamer, aambeeld en stijgbeugel en de Nervus Gehorus naar de grote hersenenen. Een EEG-apparaat zou activiteiten kunnen registreren die overeenkomt met de hersenactiviteit van een parachutespringer die zo-even ontdekt heeft dat ie het meest essentiële onderdeel van de sprong vergeten is en zich nu naarstig afvraagt of ie z’n buitenechtelijke vriendin alsnog postuum in de erfenis kan betrekken door even snel Apeldoorn te bellen… maar helaas….te laat. En dit slaat geheid over op het publiek…..gillen…joelen…. dopamine’s mevrouw…je zou er een mortuarium mee tot leven kunnen wekken.

En voordat Piggeljay me nu om de oren gaat slaan…..ja, ook ik heb af en toe last van dit koeienvirus….en heb talloze clinics gevolgd. Maar ik leef me tegenwoordig uit in het land waar het ‘uitgevonden’ is. Maar ook ik was dus zo’n koeiengek die doof en bind deel uitmaakte van diverse teams….dus alles wat ik hier beschreven heb….ben ik zelf.

Epiloog:
Mensen, ga lekker naar wedstrijden en shows, aanschouw of neem deel aan het gehele proces vanaf de Haltertjes tot aan de Reiners, houdt mijn beschrijvingen in gedachten, wees kritisch op jezelf en op elkaar, bezie alles met een lach want het is tenslotte maar een spelletje, zorg dat je goed gegeten hebt en ga op tijd naar toilet want je blaas houdt het niet meer wanneer je dit laatste onderdeel gaat aanschouwen. Want als toeschouwer ga je in ieder geval met een goed gevoel naar huis, je lacht je dood, toch een Amerikaans gebeuren…het krijgt een Happy End.

En boven alles, let op het welzijn van je paard, wees een echte cowboy/girl….een hele echte. Want alleen de echte zijn zich bewust van de waarde maar bovenal de waardigheid van hun paard.

Het ga jullie goed en ehh…WB..leef je uit.

 

terug