Publicaties:

 

Met de EK vers in het geheugen, zetten we (Dagmare Wouters, Eric van Vugt en Lotje Moerdijk) ons 200% in voor de NK. Omdat ons team met drie man erg beperkt is, vragen we Saskia Moeskops en Jean Mullenders om zich bij ons team te voegen. Ze nemen ons aanbod aan en we spreken af om in Neerpelt te gaan oefenen met de kudde van Kurt Snoeks, die zo vriendelijk is om zijn cuttingkoeien beschikbaar te stellen. Bedankt Kurt!!
Jean, regerend wereldkampioen (uit het team van Paul Derrez) blijkt naast goede ruiter ook een uitstekende instructeur te zijn en geeft waardevolle aanwijzingen. Ik ben zoals vaker weer eens bang voor mijn paard en durf haar niet te laten gaan. Ze wordt steeds wendbaarder en sneller, maar ook ongecontroleerd, is ze snel en wendbaar. Da’s minder. Meer dan eens zie ik de wand op me af komen en mijn zelfvertrouwen raakt op. Ik verzeker Saskia en Jean dat ik hier geen last van zal hebben in de ring. Adrenaline werkt goed tegen angst. We proberen zo goed als het gaat en Jean heeft echt zijn handen vol aan me. Saskia kruipt op mijn paard en vind de snelheid wel lekker eigenlijk.

Dagmare start op het NK in de working cowhorse. Ik zou dat ook willen, maar het met één hand rijden zit er nog niet goed in. Dagmare gaat meerdere dagen, ik vind de stalling te duur en logeer bij kennissen vlakbij. Op het NK zijn ook onze trainers Ernst Claassen (reining) en Tom Calié (cowhorse). Ze hebben een professioneel standje voor hun boxen gemaakt, waar mensen foto’s kunnen bekijken en visitekaartjes mee kunnen nemen. Het is voor de twee jonge ruiters niet gemakkelijk zich staande te houden. Toch redden ze zich aardig. Ernst helpt Dagmare nog met haar paard. De vijfjarige Poco Borks Garry haalt een tweede plaats in de Working Cowhorse Amateurs. In de open klasse treft Tom een koe aan, die resoluut elke medewerking weigert. Tja, en dan ben je als ruiter uitgereden. De koe rent rond en laat zich niet sturen of wenden. Tom moet toezien hoe de titel aan zijn neus voorbij gaat.

Als we inschrijven voor de teampenning, voegt Henla Tent zich bij ons team. Ook zij had afgesproken een team te vormen met Saskia en Jean. Henla had op de EK een cattletijd gehaald van 20 seconden. Erg snel dus. We besluiten alles door elkaar te gooien en starten uiteindelijk met 7 teams. Er komen in totaal zo’n 40 teams aan de start.

We hebben geen zes dezelfde bloezen. Dat lossen we op door de dames in de oude bloezen te steken en de heren in de nieuwe. Het geheel ziet er leuk uit. Onze sponsor, Jack Velings, support ons met zijn bedrijf Interieur Wandsystemen Bergeijk. We hadden van hem 4 Canadese bloezen gekregen en wilden er een paar meer bij, maar toen Jack uit Canada de nieuwe meenam, bleken dat andere te zijn, dus nu zitten we met verschillende bloezen. We mogen nu kiezen of ie de volgende trip naar Canada (hij woont daar de helft van het jaar) de oude of de nieuwe gaat aanvullen. Verder kregen we blauwe saddlepads en blauwe beenbeschermers, waar we het I.S. logo op hadden laten zetten. Het zag er op de EK heel uniform uit, maar dat konden we door de uitbreiding op de NK niet meer laten zien… Er wordt aan gewerkt, want dit team mag best vaker samen rijden! Enfin, Jack draaide ook nog eens op voor een groot gedeelte van het inschrijfgeld en dat was meer dan welkom. Deze sport is doorgaans redelijk onbetaalbaar! Dankzij Jack kunnen we blijven rijden….

Mijn paard is de rust zelve en ook met losrijden is ze geheel onspannen. Ik ken haar zo niet. Ik rijd haar niet teveel los om haar te sparen. De avond is nog lang.
Aanvankelijk zou ook Paul Derrez’ cutting assistent Tim van Ewijk nog een keer met Jean en Saskia starten. Het werd echter te laat en Tim moest met Paul Derrez mee naar huis. We zaten met een incompleet team. Henla’s vriend, Michiel Vreeken, wilde wel een keer meerijden. Nu had hij nog nooit teampenning gereden, zelfs geen western, wel M-dressuur. Hij leende een bloes en kroop op het paard van Henla. Er was geen tijd meer om namen te wisselen, dat zouden we later doen. En zo kon het gebeuren dat Tim hoog scoorde, ondanks dat hij al naar huis was… (We hebben hem later nog gefeliciteerd met zijn ongewone prestatie, hahaha)

De kudde kon om organisatorische redenen enkel aan de overzijde van de ingang staan, en dat werd een megaprobleem. In plaats van koeien uit de kudde te halen en naar de overzijde te drijven, moest het spel nu meer de nadruk leggen op een hele kudde proberen tegen te houden, terwijl je er een paar door kon laten, die vervolgens zelf wel naar de pen hobbelden. Veel teams gingen dan ook compleet de mist in. Teampenning is op zich al moeilijk genoeg, maar deze variant was voor velen onmogelijk! De stemming op het losrijdterrein was dan ook teleurgesteld. Ook wij gingen met enkele teams ten onder. Ik herinner me een run, waarbij Dagmare twee koeien tegelijk uit de kudde haalde en die bij de ene die we al hadden voegde. In een heel korte tijd stonden Dagmare en Saskia met drie koeien voor de ingang van de pen, terwijl ik heen en weer voor de kudde rende om ze tegen te houden. Pennen met twee man ging niet en ik moest helpen. Ik keek de kudde eens goed in de ogen en nam de gok. Maar door het geroep op de tribune wist ik al snel dat mijn keus de verkeerde was. Ik keek achterom en had een hele kudde koeien aan mijn staart hangen…

Voor velen werd deze NK dus een desillusie, wij hadden gewoon geluk. Diverse experts zeggen dat deze moeilijkheid de mindere van de betere ruiters onderscheidt, maar ik blijf het Teampenning terugbrengen naar een meer mens-erger-je-niet niveau. Snelle en lastige koeien vind ik niet erg, daar kun je toch veel plezier mee hebben, ook al lukt het pennen niet of minder goed. Maar de hele kudde op een schietstoel, dat is toch uiteindelijk niet waarvoor je komt.

Het lukte ons damesteam, met Henla, Saskia en Lotje om de snelste tijd binnen te halen: 52 sec. Tim’s Team, zonder Tim dus, werd 2e met 1.34. Heel opmerkelijk, met een absolute beginner dus! Terug op de video kijkend, zagen we dat het geen overwaarde was van de twee overige teamleden, Jean en Saskia, maar dat Michiel wel degelijk een belangrijke rol vervulde. Zelf zegt hij dat het komt omdat hij altijd met Henla mee gaat kijken, en hij zo wist waar hij moest letten. Ook een vijfde plaats was voor ons team, met Saskia, Henla en Jean.


Jean zal op het komend WK Teampenning in Frankrijk 2006 zijn titel verdedigen met zijn originele team, en we hopen van harte dat het hem weer gaat lukken. Ondertussen zal de rest van het team hard werken om zijn niveau bij te kunnen benen! Mijn schimmeltje gaat weer engels rijden en ik heb in haar plaats twee leuke paarden die het ongetwijfeld beter gaan doen. We hebben ze al jaren, maar de ene was nog te jong en de ander had een zware endurance carrière achter de rug. Beide dames hebben ieder twee veulens gekregen. Dagmare en ik zijn ze nu volop aan het trainen. We hopen het team nog uit te kunnen breiden met Eric’s vrouw: Linda van Vugt en hopelijk gaat Jack Velings ook eens te paard in de teampenning! Plannen genoeg dus…


 

terug

 

.