COWHORSE COLUMN uit de PAARD&SPUL

 

DEEL 1:

AANLOOP NAAR DE E.K. CATTLE- EN TEAMPENNING

Na 10 jaar endurance topsport gereden te hebben, werd het vorig jaar weer eens tijd voor een nieuwe uitdaging. Enerzijds omdat de tijd om urenlang per dag te trainen me door tijdnood ontnomen werd en anderzijds omdat mijn knieën het niet meer aankonden. En met dat halfbloed Quartermerrietje wat we hadden staan, was geen land te bezeilen, dus ben ik die maar eens gaan berijden.
Ik durfde er zelf niet eens meer op, dus ben ik te rade gegaan bij een oude jeugdvriend (Hij jeugd, ik toen al oud…) Ernst Claassen, die inmiddels een geroutineerde reining en cutting trainer geworden is. Het was ook voor hem afzien en we hebben vaak getwijfeld, maar afmaken was het andere alternatief en een gezond paard laten sterven omdat ie er nu eenmaal anders over denkt, dat ligt niet in mijn straatje. Na twee maanden wegspringen, bokken, panikeren en staken, ging de merrie langzaam over op samenwerking. Prettig voor beide partijen! Ik met knikkende knieën erop, je moet er iets voor over hebben… Oké, het ging, maar eenmaal op wedstrijd (pleasure, reining) ging het kleine schimmeltje compleet op tilt. Ik was dé attractie van de wedstrijd en iedereen kwam uit de kantine om te kijken hoe ik er op bleef zitten. Op de eerste teampenningwedstrijd kreeg men uiteindelijk waar voor zijn geld, ik viel er bijna af, kroop er bokkend weer op om er uiteindelijk toch met een zwieper af te knetteren, maar omdat ik de teugel niet wilde loslaten, heb ik nog twee rondjes op mijn buik tussen de koeien de bak gesleept. Daarna ben ik zo kwaad geworden, dat ik geen tijd meer had om bang te zijn. Helaas had dat ook niet de gewenste uitwerking. Van een oervervelend paard had ik een bang paard gecreëerd, wat zelfs de arena niet meer inging.
Back to the drawningboard (ooit gehoord van een Engelse militaryruiter, toen zijn paard niets meer goed deed.) Wat hebben Ernst en ik hard gewerkt, een engelengeduld gecombineerd met strakke discipline. Die 25% Arabier waren niet makkelijk te overwinnen, maar uiteindelijk nam de 50% Quarter toch de overhand. Fresnos’ Survivor won haar eerste cattlepenningwedstrijd in Arendonk door 2 seconden sneller te zijn als topper Tom Calie. Daarna ging het bergopwaarts. Ik moest nog veel leren en we maakte de ene fout na de andere. We trainden teampenning bij wereldkampioen Paul Derrez, daar was het steeds anderhalve minuut wedstrijdje oefenen maar nu echt weten waar ik mee bezig was?
De echte kentering kwam toen Ernst en Tom les gingen geven mét koeien. Ik leerde de basis en mijn paard werd steeds dapperder. Vooral toen Tom haar een keer reed. Ik durfde toen nog niet zo voluit te vlammen en mijn paard dus ook niet. Met Tom ging dat wel, omdat hij veel gedurfder rijdt. Nu durf ik dat inmiddels ook. Tom vond de merrie zeer snel en wendbaar, talentvol. Ik moet toegeven, met Tom erop zag het er spectaculair uit, waanzinnig! Maar ja, ik ben Tom niet….

Samen met mijn goede vrienden en teamgenoten Dagmare Wouters en Eric van Vugt schreven we in voor de Europese Kampioenschappen Cattle- en Teampenning in Brunssum. Lekker dichtbij en dus het proberen waard. We namen als team enkele privé-lessen bij Tom en Ernst. 3 Weken voor de E.K. moest Dagmare’s paard behandeld voor een blessure en zaten we met een probleem…. Tijdens de wedstrijd in Eersel, waar Dagmare op een geleende en nogal maffe Haflinger door de bak werd gesleurd, kwam Jan Paridaans, mederuiter en veehandelaar uit Duizel, met het aanbod dat Dagmare zijn paard wel mocht lenen voor het E.K. De palomino merrie was heel goed met koeien, maar niet zo snel. Dagmare kon gelijk goed haar opschieten.
Met mijn wispelturig schimmeltje en Eric zijn Fresnos King San, Quarterdekhengst, midden in het dekseizoen, was “Blondie” een zekere factor in het team en we waren heel blij met deze oplossing.
In de les oefenden we verschillende strategieën en we hadden ieder zo onze plaats en taak. Als je naar teampenning kijkt, zie je vaak mensen die rond rijden als een kip zonder kop. Ze jagen de koeien op zodat ze steeds harden gaan lopen en niet meer in te halen zijn. Verder wordt er weinig samengewerkt en staat een ruiter nogal eens in de weg. Die fouten zouden we niet maken. We letten goed op onszelf en op elkaar. 35 sec was ons record met 3 koeien in de penn. Misschien waren we er nog niet helemaal klaar voor, we gingen voor de Olympische gedachte: Meedoen is belangrijker als winnen.

Volgende aflevering:

E.K. terrein in Brunssum:. Wat ziet alles er prachtig uit! Zo sfeervol afgewerkt, zo perfect voor elkaar. Paul’s vrijwilligers hebben bergen verzet! Ik heb al veel concoursen in binnen en buitenland meegemaakt, maar dit slaat alles!


DEEL 2: DE Europese Kampioenschappen CATTLEPENNING EN TEAMPENNING:

Woensdag:
Met een veewagen en een trailer, vol met paarden, hooi, kasten en koffers komen we op het terrein aan. De enorme stallentent ligt achter de nieuw gemaakte arena. Wat ziet alles er prachtig uit! Zo sfeervol afgewerkt, zo perfect voor elkaar. De vrijwilligers hebben bergen verzet! Ik heb al veel concoursen in binnen en buitenland meegemaakt, maar dit slaat alles! Tot in de kleinste details is werk verricht. Zo zijn er hele mooie wegwijzers, in hout gebrandmerkt; Een fantastische muurschildering over de hele korte zijde van de binnenbak, omgedoopt tot mega kantine waar gegeten en gefeest wordt. Schone toiletwagens met het hele weekend toiletpapier (u zegt nu, waarom moet dat in een verslag, maar dan bent u nog nooit op een wedstrijd geweest…)
Het is leuk om verschillende talen om je heen te horen, andere type paarden te zien, ruiters totaal anders te zien rijden als dat we in Nederland gewend zijn. We genieten met volle teugen! De bloezen die sponsor Jack Velings uit Canada heeft meegenomen, staan mooi. Kobaltblauw. Ook de saddlepads en beenbeschermers hebben die kleur. Overal hebben we het logo van Interieur Systemen (Jacks bedrijf) opgenaaid en het geheel ziet er professioneel uit.
Rond 22.00 uur krijgen we tekst en uitleg van de grote baas zelf: Paul Derrez.
Door de drukte en het rumoer verstaan we er maar de helft van. Veel te laat gaan we naar bed en slapen lukt door de spanning al helemaal niet…

Donderdag en vrijdag:
Het binnenbrengen van de koeien is perfect geregeld. Er zijn meerdere aangrenzende paddocks gemaakt waar de koeien blijven tot ze binnen gelaten worden. Tussen elke run door wordt de kudde gesetteld, (op zijn plaats gezet) zodat iedereen gelijke kansen heeft.
De voorrondes vinden plaats. De koeien zijn vaak snel en lastig, vooral de kleintjes. Het lukt ons steeds om de koeien binnen de halve minuut aan de andere zijde van de arena te krijgen maar eenmaal daar, onsnappen ze telkens weer. Onze onervarenheid speelt duidelijk parten. Het lukt ons niet om ze de goede richting in te drijven. Elke minuut dat we niet op paard zitten, staan we aan de kant te kijken naar de anderen. We praten veel over tactieken en manieren om koeien te controleren, bewonderen de rijstijl van de een, bekritiseren de ruwe manier van de ander, we zien veel, we leren veel. Ik maak een boel foto’s in de hoop daar later iets mee te kunnen doen. Als we rijden vragen we anderen foto’s van ons te maken.
Waar we in teampenning te kort schieten, kunnen we in cattlepenning aardig scoren,maar het is niet genoeg om in de finale te geraken. Dagmare haalt een tijd van 22 sec en ik haal 29 sec. Zowel het paard van Eric als mijn paard staken een run volkomen. Echt vervelend is dat! Helemaal omdat ik 55 seconden op de startlijn sta te emmeren, om vervolgens in 6 (!) seconden nog een koe te halen én te pennen. Maar ja, je hebt maar 1 minuut…

Vrijdagavond komt er een storm opzetten die zijn weerga niet kent. Onze veewagen lekt en slapen is geen pretje. Buiten is iedereen in de weer om de overstroomde stallen droog te krijgen. In pyjama met regenjas en kaplaarzen breng ik in de regen het grootste gedeelte van de nacht door….

Zaterdag:
Onze mooie en nieuwe partytent heeft de storm niet overleefd. De stallen zijn een ramp en er zit niets anders op dan alles eruit halen en nieuw stro erin te doen. In de arena doet men zijn best om de bodem enigszins acceptabel te maken. Toch staan de koeien tot hun knieën in de modder. Omdat ik als een van de eerste moet starten,neem ik geen risico. Ik draaf en haal de koe in 35 seconden binnen. Ineens lijkt cattlepenning niet zo moeilijk meer!
Later op de dag wordt er harder gereden en het blijkt allemaal reuze mee te vallen.

De Italianen rijden met hun kleine paardjes als gekken. Dat loont soms en ze halen onwaarschijnlijk snelle tijden. Maar vaak rent de kudde ongecontroleerd rond en valt er niets meer te redden. Zo ook de winnaars van vrijdag: zaterdag no time. Toch even slikken. De teams van Paul Derrez zijn de enige Nederlanders die de snelle buitenlanders kunnen verslaan en dat doen ze ook. Het is enorm spannend. Tijden van 25 seconden in de teampenning en 13 seconden in de cattlepenning vallen. Dit is echt wat te snel voor ons. We halen geen finaleplaats, maar zijn dik tevreden met een plaats ergens achterin het midden van het klassement. Het complimentje van jurylid Chris Knol, dat we goed bezig waren, is voor ons de prijs die we deze wedstrijd verdiend hebben. Dat pakken ze niet meer af.


Volgende aflevering: Finale en uitslag EK en voorbereiding NK.

Volgende deel komt op de site na het verschijnen ervan in de Paard&Spul

Paard&Spul

terug

.