Vera of stamboeknaam Verona. Ik reed haar voor een vriendin, die gek op haar was maar er niet zo goed mee overweg kon. Ze was zo wild en ontembaar. Het klikte gelijk tussen de merrie en mij, maar ik kon haar niet kopen, wat ik ook bood. Na een poos raakte ik de vriendin uit het oog. Twee jaar laten kwam ik op de manege in Leende en hoorde dat de merrie verkocht was.... aan de slager! Ik heb zelden zo hard gerend maar was op tijd. De merrie die ik kocht (voor 100 gulden meer als de slachtprijs) was niet de merrie die ik eerder had gereden. Ze was levensgevaarlijk geworden, broodmager en niet onder controle te krijgen. Een jaar heeft het me gekost om dat paard -wat ik kende van vroeger- terug in oorspronkelijke staat te krijgen. Toen begon de ellende pas echt!! In dressuur was de bak te klein, de proef te langzaam en iedereen stond in de weg. Met springen al net zo. Ze ramde dwars door de hindernissen heen en ik kwam bijna nooit rond. Toch kon ze heel goed springen. Cross Country ging eigenlijk heel goed en ik kwam in de klasse M terecht. Presteren deed ik niet, want je moet eerst dressuuren en ook nog springen.... De meest extreme score (waarschijnlijk ooit?) was de uitslag van de samengestelde wedstrijd in Mechelen: 56e na dressuur (56 deelnemers, dan weet je het wel) 1e na de cross (ze was de enige binnen de tijd, de enige zonder hindernisfouten en een van de drie paarden die niet gevallen was) en werd uitgebeld door dat ze drie maal dwars door hindernis 1 vloog. De jury telde dat als weigering en ik lag eruit. Ik weet nog dat ik huilend in de armen van de vader van Willie Huizing vloog, zó teleurgesteld was ik.

Al enkele jaren zag ik de aankondiging van een lange afstandsrit in Ermelo. In 1991 besloot ik mijn geluk te beproeven en schreef me in voor de 100 kilometer endurance race. Aanvankelijk mocht ik niet meedoen, omdat ik geen ervaring had. Bij de KNHS ben ik toestemming moeten gaan vragen. Ik was in het bezit van een rijvergunning voor de onderdelendressuuur, jacht, samengestelde wedstrijd en bestgaande rijpaard en de rijvergunning voor endurance kreeg ik gelijk. Ze kenden me inmiddels al. Ik kwam en was verbaasd over de hoeveelheid mensen. Toen de organisatie vroeg wie mijn grooms waren, antwoorde ik dat ik zelf ook wel kon invlechten.... Met argusogen werd ik die dag in de gaten gehouden. Ik kreeg een zee van kritiek over me toen ik als eerste de vetgate binnen kwam. Men geloofde me niet bij de opmerking dat ik mijn paard niet had kunnen houden op de Ermelose heide. Ik ging mijn paard kapot rijden! Vera kapot??? Ikke ja, maar dat paard nooit. Enfin, ik durfde niks meer en kwam heel braaf als laatste de 2e vetgate binnen. Ik vertrok als 2e, achter de toenmalige Europees endurance Kampioen (n Zwitser) en kwam samen met Nel Stoorvogel over de finish. Ik heb die dag geen vrienden gemaakt, maar was wel gelijk binnen. De merrie was akelig snel, herstelde super en werd een begrip in Nederland.

We reden in 1993 de 160 km in Arnhem uit en de E.K. in 1993. Als nummer 7 reed ik dus de koningsafstand. In 1994 kreeg Vera een blessuure en kon niet meedoen aan de W.K. in Den Haag, waar ze favoriet voor Nederland was. In 1995 mocht ik wegens een grote mond niet mee naar de E.K. in Frankrijk. Als protest reed ik het Zweeds Kampioenschap mee en werd tweede achter Gun Karlsson. Vera haalde de Eldric trophee in 1993 en 1995. Ze haalde in 1993 een Nederlands snelheidsrecord van 15 km p/u op de 160 km, wat Marjolijn de Rooij in 1999 verbeterde. In 1996 ging ze met pensioen, last van artrose in haar kogels. Al met al vind ik dat Nederland een paar grote kansen heeft laten liggen. Ik ben altijd dwars gezeten door de DER in eerste instantie, de NVLR in tweede instantie en uiteindelijk ook door de KNHS. Talent wordt niet gewaardeerd.....

Inmiddels is ze ingeslapen (lees het verhaal bij Frodo) en laat ons vier talentvolle paarden na: Phenomeen (v. The Saint), Cherain (v. Jashin), 007 (v. Jashin) en Frodo (v. Lazer- v. Jashin)

Foto's boven: E.K. Southwell 1993
Foto onder: Opname voor Studio Sport in de aanloop van de W.K. 1994
(geheel links: Hans Eijsvogel)

De indrukwekkende prestatielijst van Touch of Temperament wil ik jullie niet onthouden.
Van de 25 wedstrijden die ik met haar uitreed, zat ze 18 keer bij de eerste 5.

1991:
Ermelo - 100 km - 2e
Maartensdijk - 40 km - 4e
Holten - 25 km - 2e
Zelhem - 40 km - 5e
Bavel - 70 km - 1e
1992:
Hoenderloo - 55 km - 5e
Schoorl - 70 km - 4e
CEN Jeddeloh (Dl) - 88 km - 3e & B.C.
Roermond - 80 km - 1e
CEI Stuhr (Dl) - 100 km - 1e
Bavel - 35 km - 4e
1993:
Beekbergen - 80 km - 2e
Hoenderloo - 38 km - ?e
CEN Eisborn (Dl) - 90 km - 15e
CEI Arnhem - 160 km - 3e
CEI Southwell (Gb)- 160 km - 35e E.K.
Bavel - 35 km - ?e
1994:
Garderen - 80 km - 2e
Schoorl - 35 km TV opnames voor Studio Sport
CEN Ankum (Dl) - 76 km - 2e
Blessure belemmerd deelname W.K.
1995:
Stavé - 25 km - 9e
CEN Eisborn (Dl) - 90 km - 7e
CEN Arnhem - 110 km - 1e
Lochem - 35 km - 1e
CEI Tjust (Z) - 120 km - 2e

1996 met Dorus Willems:
Eersel - 65 km - ?e
Arnhem - 50 km - 1e
Schoorl - 70 km - 1e

Totale kilometerstand: 2098 km

Vera met links haar 1e veulen: Phenomeen en rechts haar 2e: Cherain.