Miranda en René Kayser:

(Duitsland: mail naar miranda)

 

Ik ben geboren in Egmond, Nederland, 1965. Heb landbouwschool gedaan. Ik ben als kind Noord Hollands reserve kampioen geweest met mijn pony Maro in de samengestelde Z-klasse. Toen Maro te klein werd, kocht mijn vader een vosje: Met de Kwpn merrie Nicole reed ik samengesteld in de klasse Z, dressuur M2 en springen M. (Die is 28 jaar geworden en is in de wei gestorven, temidden van haar kuddegenoten.)
Op mijn 19e ben ik met 6 paarden naar Luxemburg gegaan. Daar ben ik mijn eigen manege begonnen. Dat heb ik zeven jaar volgehouden. In die tijd heb ik René leren kennen. Die had niks met paarden maar leerde wel speciaal voor me rijden. Na ons trouwen heeft ie ook nooit meer op paard gezeten. Wel makkelijk, want ik heb tenminste een vaste groom! We kochtten ons eigen huis en stopten met de manege. Nu werk ik 32 uur per week in een bejaardenhuis als verpleegster. Vroeger in de nachtdienst, waardoor ik overdag lekker kon trainen, nu in ploegen, 'morgens of 's avonds, waardoor ik gelukkig tijd heb voor de paarden. René (van beroep lasser) werkt fulltime in een energiebedrijf. Door ploegendiensten kan hij zijn tijd enigszins aanpassen.
Op wonderbaarlijke wijze kwamen we aan onze eerste arabier door een Nederlandse klant in het plaatselijke hotel. Arish Aziza is inmiddels de stammoeder van bijna al onze paarden. Ze heeft 11 veulens voortgebracht en wordt binnenkort weer gedekt. Nuck hadden we voor die tijd al gekocht als veulen en daarmee is de Endurancecarriëre pas echt begonnen. Door het vele buitenrijden was de stap klein en op mijn manegepaarden reed ik al vaak Belgische en Luxemburgse ritten en wedstrijdjes mee.
In 1993 reed ik met Nuck de eerste international wedstrijd in Bavel, 105 km. Daar heb ik Lotje leren kennen. Ik reed toen nog voor Nederland. In 1994 zou ik deelnemen aan de W.K in Den Haag maar Nuck was geen zandpaard en ik trok me na de selectie terug. Door onenigheid met de selectiecommissie heb ik toen besloten mijn aangetrouwde Luxemburgse nationaiteit te gebruiken en voor Luxemburg te gaan rijden. In 1995 reed ik mijn eerste E.K. in Morlaix, Frankrijk. Nuck zag parade aan voor wedstrijd en wilde overal vooraan lopen. Dit had als gevolg dat ik op de wedstrijddag zelf, hem teruggetrokken heb op 148 km. In '97 was ik groom op de wereldbekerfinale in Qatar en in '98 in Dubai. In 2000 gingen we als toeschouwer naar de W.K. in Compiegne (lekker als je een keer niet hoeft te werken, dan zie je tenminste wat...) In 2002 reed ik met Maybe Comedie de W.E.G. in Jerez (Spanje). Maybe trapte op een roestige pin en op de röntgenfoto's zagen we hoe we aan een ramp onsnapt waren. Één millimeter verder en haar sportcarriëre zou voorbij geweest zijn.... (Hier leerden we ook Ben Horsman kennen, de Nederlandse teamvet: Dankzij hem is het toch nog goed afgelopen...)
In de aanloop naar de W.K. logeerden de Nieuw Zeelandse enduranceruiters bij me thuis en maakte ik kennis met een chagrijnig schimmeltje. Op dat moment wist ik nog niet dat ik daar in 2003 de E.K. in Punchetown (Ierland) mee zou rijden! Daar raakte ik in de vroege donkere morgen de weg kwijt en moest de hele dag achter mijn tijd aan racen. Op 150 km hield ik het voor gezien, ik moest dan 23 km p/u rijden in het donker en dat was niet te doen.


Mijn ouders

 

Shaho

Saladin

Kijk ook eens op mijn eigen site: www.flyinghorse.be

 

terug

.