Het laatste kind van Vera (Touch of Temperament). Hij is niet geboren maar ter wereld gehaald (2001). Hij heeft een moeilijke jeugd gehad, omdat zijn moeder eigenlijk al stervende was vóór hij geboren werd... Een jaar eerder kwam Vera naar huis. Die stond toen bij Yvonne (Dutchjoy) en had een dochter van The Saint bij mij en twee zonen van Jashin bij Yvonne. Dat jaar had Yvonne bedacht dat ze met Vera niet langer endurancepaarden ging fokken (wat ik dom vond) maar appaloosa's! Ze stond bij de hengst in Lunteren (een appaloosazoon van The Saint) toen Arnd Bronkhorst foto's van de bejaarde dame kwam maken voor de Bit. Zowel Arnd als moeder Folmer en ik vonden dat Vera er zo slecht uitzag, dat ik haar mee naar huis nam i.p.v. terug met Yvonne te laten gaan. De kogels ruste op de grond van de artrose en ze was mager als een fietsenrek. Eenmaal thuis bleek dat ze niet drachtig was (ondanks het attest van de Nieuwe Heuvel) en de dierenarts dacht dat ze verworpen had en niet in staat was om nog te fokken. We lieten haar de zomer nog in de wei en in de hersft zou ze een spuitje krijgen. Ik had een raar gevoel toen de tijd naderde. Bovendien had de buurvrouw Lazer op Vera zien zitten en ik liet haar nog een keer scannen. Als ze niet drachtig was, zou de dierenarts gelijk het spuitje toedienen... Ze was drachtig. 11 maanden na de dag dat de buurvrouw het zag gebeuren, hebben we het veulen eruit gehaald. Natuurlijk bevallen zou de dood van beide paarden betekenen. We waren waarschijnlijk toch te vroeg, want de kleine voshengst vertoonde geen zuigreflexen. De fles deed 'm niks en drie weken neussonde was het gevolg, om de 2 uur, ook 'snachts. Na die drie weken sloeg ie de slang uit onze handen en toen hebben we de natuur zijn gang laten gaan. Enkele dagen later dronk ie. Het was schrijnend om te zien: Hij sloeg tegen zijn moeder aan met zijn voorbeen, die in het begin nog moeizaam opstond en later enkel liggend het been iets opzij trok. Toen hij goed groeide en drie maanden was, hebben we toch de mama maar in laten slapen, het was onderhand pure dierenmishandeling. Maar ze was zó blij met haar kind dat we haar toch die drie maanden nog gunden. De merrie liep naar de overzijde van de weg en keek voor het eerst niet meer om, het veulen riep haar voor het eerst niet na, alsof beiden wisten wat er gebeuren moest...
Frodo is gaan eten als een gek en heeft ook de dagen erna geen poging gedaan om haar te zoeken. Hij heeft de rest van het jaar als een leblam op het erf rondgestruind, kwam de keuken binnen om te bedelen en at graag uit de hand. Als jaarling (naarling volgens Miranda) is ie de zomer naar de Ardenner heuvels vertrokken, alwaar hij zich ontpopte als een eigenwijs paard en echte hengst, dekte alles al wat ie zag. Voortijdig moest ik hem ophalen, anders liet René hem slachten :-) Meneer vertikte het zich te voegen naar mensenwensen en lijfstraffen had bij hem geen enkel resultaat. Eenmaal thuis ontdekte ik zijn zwakke plek: Eten! Sinsdien hebben we een goede samenwerking, hij luistert en ik voer...

Frodo en zijn vader Lazer (v.Jashin) lijken sprekend op elkaar:

Alléén in 2004: Ter dekking!
(Te laat...)

Om het mooie endurancebloed van Frodo te behouden, stellen we hem in 2004 ter beschikking aan enkele (endurance)merries. Deze dekkingen zijn gratis. Enkel stalling, dierenarts e.d. kosten komen voor de rekening van de merrie eigenaar. In het najaar zal Frodo gecastreerd worden (net als indertijd zijn vader Lazer na enkele veulens) om klaar gemaakt te worden voor de sport. Wel is zijn zoon (Fax) hierna beschikbaar, maar die voert 50% draversbloed en dat is niet door iedereen gewenst.

Frodo heeft inmiddels een veulen gehad in 2004: Shadowfax, en krijgt er nog twee in 2005, van Joyner en Yet. Na de laatste dekking is hij gecastreerd en nu een heel stuk rustiger geworden... Zijn 3/4-broer Julius zal nu zijn mannelijke taak over gaan nemen.

Karakter en kenmerken: Frodo is echt een hengst, maar als je die manieren er even niet bijdenkt, is hij cool, zelfverzekerd en verstandig. Hij is ongewoon hard voor een warmbloed, heeft goede, zeer harde benen, een tanig lijf en dunne beharing onder winterse omstandigheden. Als de situatie gestressd wordt, wordt hij rustig en afwachtend. Dit kan lastig zijn als hij op zijn kop krijgt, want daar trekt hij zich weinig van aan. Boos op hem worden, betekent op een vernederende manier van hem verliezen. Maar als je hem als vriend hebt (en eten helpt daarbij zeer goed) wil hij alles voor je doen. Hij is knuffelig en aanhankelijk. Vooral bij bloedvoerende merries zal hij een goede invloed hebben. Zijn moeder, Touch of Temperament, is ook altijd de rust zelf geweest en hij lijkt erg op haar. Of hij ook haar drang heeft om ervan door te gaan, lijkt me niet, hij is wat luier. De schrikreacties van zijn vader Lazer heeft hij helemaal niet. Gelet op het unieke Jashin bloed, Europees kampioen 1991 en die op 22 jarige leeftijd nog moeiteloos een 160 km uitliep, is deze hengst een leuke aanwinst voor de sport later.

Hier de twee driekwartbroers van Frodo en Julius: Cherain en 007 van Yvonne vd Velde.

Touch of Temperament/Vera is de moeder van Cherain, 007 en Frodo. Via Mumzl, de grootmoeder van Julius.

Cherain is het eerste Vera veulen dat de 160km endurance bereikt, en werd hiermee meteen Nederlands Kampioen in Ermelo onder Yvonne vd Velde.

Het inrijden van Frodo ging moeiteloos.
Hier loopt hij voor het eerst in de plaatselijke manege.
Kwaliteit van de foto's is niet geweldig...

Inrijdster: Liduin vd Broek, Lommel