Veel emotionele momenten op de N.K. in Ermelo….


Ik ging er heen om de voor Luxemburg rijdende Miranda Kayser te groomen, maar ook om “mijn kinderen” hun 1e 160km parcours te zien rijden. Lazer van Karin Sturrus (m. Rapid’Amour) en Joy Touch of Cherain van Yvonne vd Velde, gereden door Linda vd Horst (m. Touch of Temperament) beiden van Yvonnes legendarische hengst, Joy Jashin. Met beide merries heb ik prachtige momenten beleeft en ik kon meerdere keren mijn tranen niet bedwingen als de kids voorbij kwamen rijden. (Dank je Marly, voor de schouder…)
Vooral Cherain lijkt erg veel op moeders, als is ie gelukkig een stuk beter te hanteren. Beiden haalden het helaas niet. Erg veel goede paarden gingen eruit door de extreme weersomstandigheden. In Exloo 1992 kwam hetzelfde voor op de 140 km. Alle paarden, op een Engelse Haflinger na, vlogen eruit, o.a. 14 Engelsen die op het vaste land hun Eldric-punten kwamen halen. Cherains ouders hadden daar het absolute dieptepunt van hun carrière. Touch was bijna dood: ze was goedgekeurd en mocht haar weg verder vervolgen. Omdat haar hartslag 60 was ipv de altijd en eeuwige 44, vertrouwde ik het niet en stopte. Met bloedprikken kon het bloed niet door de naald, zo ver was het ingedikt. Stroop! Omdat er verder geen verschijnselen waren, was er niemand echt ongerust, tot de volgende dag de bloedwaarden binnen kwamen. Deze bleken ver onder de levensvatbare waarden. Maar de vervolgwaarden wezen op geheel eigen herstel. Binnen 24 uur was de merrie al bijna de oude, zonder medicijnen of infuus. Had ik doorgereden, dan was ze binnen de 10km gestorven!
En ook voor Jashin’s leven werd ernstig gevreesd. Marianne Sloet heeft de hele nacht op een baal hooi in de stal gezeten om hem in leven te houden en had daar 11 zakken infuusvloeistof voor nodig. Gelukkig kwam de taaie volbloed er ook weer helemaal bovenop. Lei Römer, vader van de kersverse Nederlands Kampioene reed Jashin, omdat Yvonne zwanger was en maakte zich zo’n vreselijke zorgen, maar hij kon er echt helemaal niets aan doen, de tempo’s waren laag, we reden achteraan, etc. Het was een bang weekend indertijd en de geschiedenis herhaalde zich in Ermelo voor een groot deel. Veel paarden belanden aan het infuus en Lazer (op de startlijst onder Jashd’Amour, zijn NRPS stamboeknaam) werd zelfs afgevoerd naar de kliniek. Koelen en elektrolyten werken gewoon niet meer met dit weer en in de laatste Her en DER staat daar een prachtig wetenschappelijk stuk over van Tonkie Collee, ik citeer: “Wanneer de omgevingstemperatuur hoog is en vooral in combinatie met een hoge luchtvochtigheid komen ook bloedpaarden met een grote motor en dus een hoge warmteproductie MOGELIJK in de problemen.” Bij deze, laat dat mogelijke maar weg, het is reeds tweemaal bewezen en het ondanks dat er geen paarden overleden zijn is de kans niet uitgesloten.

Ook het prachtige koppel Rashyl en Nils, vader en zoon, gereden door onttroonde kampioene Joan Eikelboom en Bernard Jansen moesten voortijdig hun rit beëindigen. Ze waren zo graag hand en hand over de finish gekomen maar het zal voor een andere keer zijn.
Dikke verliezer dit keer was de altijd bescheiden en rustige amazone Anita Lamsma. Ze zag Satarov op de finish afgekeurd worden op een minimale gangstoornis, identiek als waarmee ze op de laatste vetgate werd goedgekeurd. Ik ken Anita al jaren en nog nooit zag ik haar zo machteloos woest. Haar stem sloeg over en haar tranen waren van kwaadheid. Twee weken eerder overkwam haar hetzelfde met Leila in Aken op de 160km, maar daar is geen enkel negatief woord gevallen. Dat was terecht en ondanks de grote teleurstelling, had iedereen er vrede mee. Eigenaar Elke Tuininga had zo trots kunnen zijn op haar twee kersverse 160km paardjes maar bleef met lege handen achter…
Ook de winnaar van Aken en tevens Duits Kampioen Melanie Arnold kon de wedstrijd niet volbrengen. De zusjes reden steeds voorin het veld en leken routinematig en met hoog tempo “even” een wedstrijdje uit te rijden. Het is net alsof er dan iemand van bovenaf de boel bekijkt en als het té goed gaat, je weer even terug op je plaats zet, zodat je toch weer bescheiden en met respect voor de sport door het leven leert gaan….

Toch was het niet allemaal kommer en kwel, er waren ook vele mooie emotionele momenten! Zo kwam Call Me Z, de dikke Zangersheide hengst zeer netjes over de finish. Een type paard waarvan niemand ooit zou kunnen geloven dat dit een lange afstand zou kunnen lopen. Vorig jaar won Suzanne van Rijswijk al de 125km en zei iedereen dat dit toch wel echt het maximale was wat zo’n vlezig paard kon afleggen. Maar terwijl alle bloedkikkers aan het infuus lagen, fietste Call Me Z schijnbaar moeiteloos over de finishlijn en moesten alle kenners hun mening herzien!
Bertho Jansen, de vriendelijke Belg die regelmatig de prijzen komt weghalen, won de 90 km met de oud Belgisch Kampioen Guan. Bertho was voor het eerst met zijn hele familie weer op stap. Een bang half jaar achter de rug, durfde Heidi nu pas haar kleine kindje met trots te tonen. Sarah Lee maanden te vroeg geboren is pas sinds kort buiten levensgevaar. Zonder monitor of beademingsapparaten sliep ze in de trailer, samen met vader, moeder en broertje Fausto. Guan is niet gekocht maar gekregen. Kristel van Abeele, gaf dit paard na haar kampioenswedstrijd weg aan Bertho, omdat hij niet te rijden was. Ze was er nu weer bij: met een geleend paard won ze de 160km. Achter haar winst ook een drama, omdat de eigenaar van het paard lichamelijk niet meer in staat was om zelf te rijden en met lede ogen moest toekijken wat Kristel afmaakte waaraan ze zelf ooit begonnen was. En ze was niet de enige! Petra de Looff zag haar droom waargemaakt door Carmer Römer. Door rugklachten was Petra vorig jaar gedoemd haar paarden weg te moeten doen. Na de finish van Fadilah R stond Petra te huilen en je kon niet zeggen of het van blijdschap was of van verdriet. Natuurlijk was ze blij voor Carmen, maar Petra had natuurlijk zelf de ruiter willen zijn die hier nu het grootse moment meemaakte. Ze was indertijd helemaal gek met haar twee Arabiertjes en ten einde raad toen de beslissing genomen moest worden ze weg te doen.
Nu zal ze in ieder geval toch blij zijn dat haar paard in zo’n goede handen terecht is gekomen! Wie niet zo blij was, was Lei Römer (maar dat was vóór de finish van Carmen). Zijn oude paard Jativa, welk met gezondheidsproblemen en met liefde voor het dier indertijd uit de sport gehaald is, gaf hij weg aan de fokker. Ze zou een mooie oude dag krijgen. Wat moet Lei verbaasd zijn geweest, toen Jativa ineens op de startlijst van de 160km in Ermelo prijkte…. En het onvermijdelijke gebeurde ook hier, Jativa, een bewezen non-endurancepaard, stortte in en werd met de hik behandeld. De eigenaar zag er niet zoveel slechts in, “Gewoon de hik, is al weer over…” maar kenners weten dat dit een ernstige aandoening is en nu maar hopen dat die mensen verstandiger met dit paard omgaan en haar inderdaad van een rustige oude dag voorzien!
Nog even meer over Carmen, die momenteel aan een zegereeks lijkt te werken: Twee weken geleden reed ze met Joker de zware rit in Aken als enigste Nederlander uit en nu met haar andere paard was ze wederom de beste Nederlander! Met haar twee gekwalificeerde paarden (welke ruiter heeft deze luxe in enduranceNederland?) gaat ze nu naar de Europese Kampioenschappen in Compiegne en met de ander doet ze de woestijnwedstrijd mee. Omdat Carmen in opleiding is voor marinier, heeft ze weinig tijd. Vader Lei, zelf een legendarische endurancecoryfee, traint de paarden en is de vaste groom. Net als vroeger, toen Carmen drie jaar achtereen kampioen klasse 3 werd, laat hij zijn eigen carrière links liggen om die van Carmen volledig te kunnen ondersteunen. Je zou dus kunnen zeggen dat ze eigenlijk allebei kampioen zijn. Gefeliciteerd Lei!!

Marjolijn Vos was runner up en eigenlijk net zo blij met haar eigen prestatie. Met Black Magic reed ze als 3e Nederlander de 160km uit met een eigen fokproduct. Desirée Hanen deed dit eerder met de Bechir zoon Ixoiron, Yvonne met Jashin en diens draverskind Joy Beatle en nu Marjolijn met de dochter van haar Trakhenermerrie Corina.
Dimitria Coljée was ook ontzettend gelukkig en mag als 30e op de lijst van Nederlandse 160ers. Je zou denken dat we er inmiddels aan gewend zijn, maar sommige dingen wennen nu eenmaal nooit. Met een brok in mijn keel zag ik kleine Roos voor de zoveelste keer over de finish komen. De pony, ooit totaal per ongeluk en voor een luttel bedrag bij Yvonne terecht kwam, blijft gewoon doorgaan, jaar na jaar.


Achterin het programmaboekje stonden wijze woorden van de Zuid Afrikaanse Henk Basson, en ik heb de vrijheid genomen deze te vertalen en ermee het stukje over Ermelo te besluiten:

Rij manieren - Lessen uit Zuid Afrika
• Wacht tot het laatste paard in de groep gedronken heeft, voor je verder rijdt bij een water punt.
• Gooi geen vieze sponzen in het drinkwater.
• Waarschuw langzamere paarden dat je wilt inhalen.
• Rij een regelmatig tempo.
• Rij niet te kort achterop een ander paard.
• Rij beurtelings voorop, als je in een groep rijdt.
• Waarschuw anderen als je paard de neiging heeft te slaan.
• Bij twijfel altijd advies vragen aan veterinairen en officials.
• Respecteer de mening van de veterinair, wat betreft je paard en diens conditie.
• Hou je paard op comfortabele afstand van andere paarden bij de vetgates.
• (Sommige kon ik niet vertalen…)

En deze vond ik nog de beste: Misbruik het geduld van je groom niet…..


Meer foto's van Ermelo op de volgende sites:

 

terug