QATAR 7

HOOFDSTUK 7: DE TERUGREIS

MAANDAG 1 DECEMBER.

Als een blok slapen tot 08.30 uur. Voeren, uitgebreid ontbijten (de eerste maal geloof ik), op ons gemak de koffers inpakken.
Om 14.00 uur voor het hotel c.q. voor de stallen staan. Op een gammele truck, worden de kisten à vier hoog opgestapeld door twee tandeloze grijze jurken met tulband. Ze maken steeds ruzie en verzetten menigmaal van alles. Als je je ermee bemoeit, krijg je een stroom van onverstaanbare woorden over je heen. Laat dus maar. De truck verlaat het terein. De kisten rammelen van links naar rechts. In mijn gedachte zie ik de weg van Sealine naar Doha bezaait met zadels, emmers, borstels en wat er nog meer in de kisten zit. Gewoon over je heen laten gaan. Niet aan denken! Dat hoort hier zo. Jezelf moed kunnen inspreken is hier geen overbodige gave! Als we de Noorse kist niet hadden klaargezet, was de kleine Anne zonder spullen thuisgekomen.
Van Waleed (de antijurk) krijgen we nóg twee jassen. Voor Alexandra en Miranda, de grooms. Verder krijgen we nog wat Qatar vlagggen en "The Netherlands" stickers in handen geduwd. Later op de dag komt Abdul afscheid nemen. De stalmeester heeft mooie kadootjes en we schamen ons dat we niets terug kunnen geven. We kijken naar zijn foto's en hij vertelt over zijn roemrijke ruiterverleden, welk door een gebroken arm bruusk tot een einde kwam en waardoor hij nu stalmeester is geworden i.p.v olympisch kampioen.
We wachten, we eten, we wandelen wat met de paarden en bereiden ons voor op de terugreis, die veel zwaarder zou worden als we ooit gedacht hadden.
20.00 Uur Paarden laden op volgorde. Paarden willen niet. De hengstenwagen is wat ongelukkig. De heren kunnen elkaar zonder veel moeite afmaken en dat proberen ze ook gelijk maar even. Alexandra blijft in de wagen, om Khairat uit de klauwen van anderen te houden. De truck zit vol tijgers en blijft schudden zolang we nog aan het laden zijn. Na veertig minuten is Touch aan de beurt. Ik kruip snel met mijn handbagage in dezelfde truck, teneinde een beetje in de buurt te kunnen blijven.
21.00 Uur: Vertrek naar Doha in colonne onder politiebegleiding. De vijftig kilometer worden een hel van eeuwigheid. De colonne rijdt slechts 20 KM PER UUR ! Arme Alexandra, die staat daar maar. Ik heb er weinig last van: ik val in slaap!
23.30 Uur: Aankomst Doha. Iedereen eruit. Eerst paspoort controle. Wachten. Koffie, wachten. Na veertig minuten zijn de passen in orde bevonden en mogen we door de röntgen. Bij Alexandra piept de metaaldetector. Ze moet mee en wordt ergens door twee dames (!) gefouilleerd. Het was de centuur van haar riem. We komen in een grote hal. Wachten. Wachten. En nog eens wachten. Michele, de reisorganisatrice van Hippavia is het zat en gaat stampij maken. Alexandra maakt zich zorgen om Kairat. De hengsten staan nu onder appel van een douaneer. Wachten. De Duitse groom van Anne Dorthe wordt aangehouden door drie soldaten met karabijns. Zijn fototoestel wordt afgepakt en het filmpje wordt verwijderd. Met een boze waarschuwing krijgt hij zijn lege camera terug: Fotograferen is hier verboden! Wachten. Iedereen wordt vreselijk chagerijnig. Waar wij op wachten? Op de bus! Die moet ons terug naar het vliegtuig brengen. Na een heftige woordenwisseling tussen de kleine driftige Michelle en een veel te grote, magere vliegjurk, komt er inderdaad een bus. Die brengt ons naar de paarden, die inmiddels aan de voet van het vliegtuig, op de landingsbaan (!) in de trucks op ons wachten! De bus stopt. De deuren blijven op slot. Wachten. De Noorse wordt hysterisch en vliegt de vliegjurk aan. Dit maakt de situatie er niet beter op. Soldaten met karabijnen bewaken de bus met die lastige buitenlanders. We proberen de vliegjurk te overtuigen dat Anne nog een kind is, overmoe en heimwee heeft. Anna's grote zorg is dat ze morgen te laat op school zal komen. Het arme kind is ver heen. Wedden dat ze nooit van haar leven nog buiten Noorwegen gaat rijden. Gelukkig kan ik diplomatiek op de vliegjurk inspelen. Anna hoeft niet naar de gevangenis, al scheel dat heel weinig. Schreeuwende mensen, daar houden ze hier helemaal niet van. Michelle krijgt ons "bevrijd" en om 02.15 uur kunnen we eindelijk gaan overladen. Paarden uit de truck, zo in de container. Door opstijgende vliegtuigen naast ons en het gebulder van machines overal, kun je elkaar nauwelijks verstaan. Ik wordt moe. Mijn ogen vallen dicht. De Noorse ligt huilend in de armen van de Zweedse amazone. Verslagenheid alom. De heerlijke sfeer van de hele week is weg. We zijn nu geen VIP's meer maar lastige cargo. Blijven denken aan positieve dingen! Ik som al mijn kadootjes op. Dat helpt. Het Emirboekje, 2 T-shirts van World Cup, 2pins, 2 sleutelhangers, 2 petjes, 1 Arabieren T-shirt, 1 klokje, 1 jeepshirt, 1 jas, 1 vedeo, 1 buckle, posters, kaarten, massa's uitslagen. Pins van Qatar, de World Cup, Nieuw Zeeland en Zweden. Het weegt nog niet op tegen dit lastige moment. Verder nog: voor twee personen en een paard een vliegreis, heen en weer. Waarde: enkele duizenden guldens. Acht dagen een super hotel, luxe maaltijden, drinken, koffie. Toch ook wel zo'n tweeduizend gulden. Gratis stal, hooi, stro, inschrijfgeld, rugnummer. O ja, een gloednieuwe auto voor een week. Ik kom zeker op fl.10.000,- per ruiter. Dus we hebben samen zo'n fl.20.000,- gekost. Ach, daar kun je best wel even voor wachten, of niet? Gelukkig, ik hoor de mannen aan onze truck beginnen. De paarden worden uitgeladen en in onze handen geduwd. Als alle paarden eruit zijn, gaat de klep dicht en rijdt de truck weg. Alsof ook zij blij waren dat het nu eindelijk begint te lopen. Ze zijn naar huis. Weg. Daar sta je dan, temidden van een menigte en tegelijk moederziel alleen. Met een bang paard en net teveel handbagage. Je wilt het paard na uren vrachtwagen (warm en benauwd) laten drinken maar nergens is water. In het donker, met alle lawaai en onrust raakt het paard in paniek en nergens kun je schuilen. Nergens een veilig plekje. Het paard loopt in blinde angst weg en je denkt maar aan één ding: niet loslaten want we vangen hem nooit meer. Dan slaat de paniek ook om je eigen hart. Zover van huis, zo door god en alles verlaten. Alleen nog Angst. Angst bij het paard, rollende grote ogen, trillende neusgaten, parelend zweet op de oogleden. En angst bij de ruiter, wiens handen verkrampt uit alle macht om het leidsel verwrongen zitten. Pijn, blaren maar vooral die angst. Nooit in mijn leven ben ik zo bang geweest. Zo in paniek! Mijn gedachten zijn niet meer op een rij te zetten en die van het paard al helemaal niet. Veel te lang moeten we wachten voor we de container in mogen. De paarden voor ons willen niet. Touch hinnikt naar een vrachtwagen, waar nog paarden instaan. Het is haar Noorse buurvrouw. Eindelijk een bondgenoot. Ze duwt haar neus door het raampje en ik hou met mijn andere hand halster en tralies strak aan elkaar vast, zodat ze echt klem in het raam zit. Zo kan ze in ieder geval niet weg. Het eveneens nerveuse Noorse paard probeert haar weg te jagen door in haar neus te bijten. Ze trotseert het bijten en blijft angstvallig graag, zo dicht mogelijk bij de zwarte draversmerrie. Dan komt er iemand met een emmer water maar ik durf haar niet uit de tralies te laten komen. Ze wil nu toch niet drinken. Eindelijk, we mogen. Ik roep dat ze het schot breed moeten zetten. De mannen zijn boos en moe en roepen dat ik op moet schieten. "Schot opzij" roep ik, in gewoon nederlands en zwaai met min handen. De wind waait om mijn oren en het al warm draaiende vliegtuig is onoverstembaar. Ze wenken me gehaast. Ik wordt kwaad en wijs naar het schot. Hé, Hé, eindelijk komt iemand op het idee om het schot even aan de kant te doen. Ik roep tegen de bange bruine merrie "kom op!" en ik ren zonder omkijken de container in. Mijn doelgericht en vastberaden gehandel hebben de merrie overtuigd van dat wat nu pure noodzaak is en ze draaft me vol vertrouwen zonder twijfel achterna, de donkere box in. Samen klappen we hard tegen de achterzijde, aangezien het borstnet er nog niet hangt. Met een beetje hoofdpijn maar hoofdzakelijk opgelucht, tril ik na op mijn benen. Ik prijs mijn paard uitbundig. Ze duwt haar hoofd onder mijn schouder alsof ze zich daar veilig voelt. Aan de andere kant komt een Franse schimmel. Het middenvak blijft leeg. Gauw haal ik mijn handbagage en ben ik net op tijd terug. Op het karretje hobbelen we naar de hijsbrug en voor we er erg in hebben zijn we al boven. Beneden zie ik nog mensen laden en verbaas me over de rust die de paarden uitstralen. Zijn die nu zoveel gewend of is mijn draver nu een paniekzaaier? Zou ze daarom uit de draverswereld gegooid zijn?
Alles gaat in een stroomversnelling. Ineens staan alle boxen boven, de deur slaat dicht en het vliegtuig vertrekt. Het gaat allemaal iets te snel. Ik heb het vermoeden dat ik een stukje heb gemist. Een black-out waarschijnlijk. Het paard heeft zijn rust gevonden en trekt wild aan het hooinet. We moeten gaan zitten roept de stewart. Verdorie, er is nergens meer plaats. Dan ontdek ik Alexandra onder een lading Lufthansa-dekentjes. Ze heeft een hele rij ingepikt (zoals iedereen) zodat we kunnen liggen. Beide zijn we opgelucht. Wat duurde dat lang, wat was het een drama. Toch moeten we er nu om lachen. "Avontuur is avontuur en dan moet je niet zeuren!". Vergeten en vergeven. De Noorse is ontroostbaar. Ze zal de boot missen. De geplande vertrektijd van 01.00 uur, is door dat overloze gewacht nu 04.00 uur geworden. De start verloopt goed. Erna gaan we de paarden voeren (oren ontstoppen door slikken) en water geven. Touch eet en drinkt alsof ze al dagen niets meer heeft gehad. Gelukkig, die is weer de oude. We slapen aanvankelijk in. De herrie en de wind, die pijn in mijn oren doet, jagen me weg. Bij de paarden in de box is het rustiger en lekker warm. Ik zie de lege ruimte tussen de paarden en ....... idee ! Waarom niet. De deken die het paard om gaan krijgen zodra het koud wordt (het is nu nog warm) leg ik over de dikke laag schone krullen. Mijn jas drapeer ik over me heen en ik krijg een paar heerlijke uren nachtrust. Zelden heb ik zó heerlijk geslapen! Het verre vliegtuiggeronk, de knagende paarden en het zachte zaagsel zorgen voor een schril contrast met de buitenwereld. Hoe is het mogelijk, dat er in één uur, zo'n uitersten kunnen plaatsvinden? Eerst zou je van ellende willen verdwijnen en het volgende moment zou veel langer mogen duren.
Een schoppend paard wekt me: Enkele boxen verder hebben twee paarden ruzie en slaan tegen de wand. Het ijzer tegen de aluminium geluid draagt hier behoorlijk door. We blijken er al bijna te zijn. Ik prop hongerig een warme vliegtuig maaltijd naar binnen en geef het paard nog wat eten en water. Dan moeten we vast in de stoelen en gaan we landen. In de verte komt de zon op. Geen idee hoe laat het is.
Douane controleert aan boord de paspoorten. Het blijkt 08.00 uur te zijn. De boxen worden uitgeladen en naar de hal gebracht. Koud, niet normaal. Ik gooi de warme deken over het paard. Fijn, zo'n leeg middenvak! Nu kan ik mooi overal bij.
Wachten. Na 20 minuten (ik zit lekker warm in de paardenbox, mijn voeten bij de voeten van het paard, hoofd bij het hoofd van het paard.) hoor ik de stem van Miranda. Ik krijg een chocolade kerstman met de mededeling: "Sinterklaas!" Een pin uit Bahrain, waar de passagiers een tussenlanding maakten, krijg ik met een groots gebaar overhandigd. In onze dolle jacht naar pins van alle ruiters en uit alle landen, is dit een kostbaar geschenkje. "Hé, gaaf!" Op mijn beurt heb ik voor Miranda nog een Qatar speldje, een vlag en ..... de jas! Helemaal maf rent Miranda met de jas een rondje om me heen. Zo blij, met dit unieke kledingsstuk!
De paarden worden stuk voor stuk uit de boxen gehaald en door de douane gecontroleerd. Het is een uitgebreide controle en voor 48 paarden betekent dit zeker twee uur. Om 10.00 uur staan alle paarden op hun eigen veewagens. Hanna mag al weg. Om de boot niet te missen, waren haar papieren al zo snel mogelijk klaar gemaakt. Vader en dochter zijn gestressd. Het geschoren paard wordt zonder dek gehaasd in de truck "gegooid" en weg zijn ze. Rare mensen! De Zweden hebben geen haast. Ze nemen pas morgenavond de boot, om de paarden te ontlasten. Straks rijden ze naar Juliëtte Malison, boven in Duitsland, alwaar de paarden bijna 24 uur kunnen uitrusten! Spanje mag nog niet naar huis. Ze moeten in Darmstad 24 uur blijven, om Opel de gelegenheid tegeven uit te rusten van de reis. Het paard is nog steeds niet 100% en een lange autoreis zou op dit moment kwaad kunnen. Om twaalf uur begint iedereen een beetje boos te worden. De douane schijnt geen haast te maken. Alexander en Frans Brück dreigen nu de dierenbescherming te gaan halen als de papieren niet ógenblikkelijk worden vrijgegeven en de paarden naar huis kunnen. Volgens een jufrouw heeft het geen zin om de douane achter de broek te zitten. "Dan werken ze nog langzamer, want ze wensen niet opgejaagd te worden." Deze opmerking valt behoorlijk verkeerd en de beschaafde Duitse ruiters formeren een knokploeg. Het blijkt dat de douane wel degelijk achter de broek gezeten kan worden, want tien minuten later zijn de papieren in orde en mogen we weg.
De auto start niet! Na zeer lang aandringen gelukkig wel. Nog driehonderd kilometer naar huis. Alle slaapgebrek, emotie, tijdsverschil en wat nog meerzij maar die laatste driehonderd kilometer zijn de allerzwaarste. Je wil snel naar huis, vanwege het paard wat lang genoeg overal heeft moeten wachten, maar elk half uur dreig je in slaap te vallen en moet je even stoppen. Miranda heeft geen vrachtwagenrijbewijs. Dus moet ik het hele stuk zelf rijden. Vroeger, in het Mercedes busje, konden we om beurten rijden. Naar Zweden en Frankrijk waren we in no-time. Nu is het slepend en probeert Miranda me wakker te houden! Raststätte: Koffiè.
Om half vijf bereiken we Maastricht Airport. Melden en Miranda aan haar man overdragen. René is blij met de jas, die hij van Miranda krijgt. Hoe blij ze met de jas ook is, ze maakt nog liever haar man blij ermee! We nemen afscheid. "Ik bel vanavond!" René mopperd, of we elkaar nog geen minuut kunnen missen?
Nog tachtig kilometer naar huis. De radio is kapot en het wordt donker. Ik wil naar bed, ik wil naar bed, ik wil naar bed!
Thuis staat het ontvangst comitheé: TV8 (regionale tv), een spandoek met "Hé woestijnrat, terug in het koude gat?", moeders, de buurman en Dorus. Gauw het paard uitladen. Die is zó blij. De tv wil een kort intervieuw. Ik val om van de slaap. Zo wakker mogelijk beantwoord ik de vragen. Binnen kijk ik mijn stapel post in en dan wordt er gebeld.
De rijvereneging, vrienden, buren, kennissen, endurancecollega's: Zo'n zestig man komt zingend binnenvallen. Bloemen, kadootjes, zoenen en jawel, even snikken. (Het zal de vermoeidheid wel zijn!) Taart, vlaai, koffie (ik snapte al niet dat er zoveel water stond te koken!). Lia Bam heeft een liedje gemaakt met een vreselijk leuke tekst :


Melodie: Berend Botje

LOTJE Moerdijk uit Luyksgestel moest zo nodig naar Qataar.
Rennen, vliegen, hollen, draven hoe kom je in twee weken klaar.
Luxe stoelen in een vliegtuig zijn aan haar niet echt besteed.
Zij koos dus voor het bagage, KLAPSTOEL zette men gereed.
Neus aan neus toen met de merrie voet aan voet, wat zijn we close.
Samen in een heel klein hokkie ANDERS werd ons Lotje boos.
Zestig paarden in een zandbak feestje van een rijke sjeik.
Wereldbeker lange afstand WIE haalt daar nou z'n gelijk.
Voorspel is vaker heel wat leuker dan het hoogste hoogtepunt.
Dan kun je gerust verliezen MEEDOEN was op zich een stunt.
Lotje Moerdijk, de sportiefste gunt een ander ook de eer.
Wat ons betreft is zij de grootste GRANDIOOS en heel wat meer.

Moe of niet: Let's party! We hebben dan wel niets gepresteerd, maar we zijn er toch geweest. Alles is weer veilig en heel thuis en dàt is ook wel een feestje waard! Ik pak mijn gekregen kadootjes uit en laat alles zien. "Wat een mooie buckle". "Wauw, wat een jas!" De video laat ik zien. Er staat niets op van de wedstrijd, het is een Qatarpromoband. Er staat een stukje desertmarathon op, wat toch een mooi beeld geeft! Het lijkt een beetje op de rit. In de serie hotels komt uitgebreid het Sealine Beach Resort aan bod en heel gedetaileerd kan ik laten zien waar we sliepen. Jack Velings (de sponsor) is vol belangstelling naar alle nieuws en vol trots laten we ook de trofeeën zien die we gekocht hebben voor Enduro Eersel. Zijn deken, mét IS- logo, is uitgebreid op de Brabantse tv geweest. Reclame hebben we dus gemaakt!
De vermoeidheid voel ik niet maar als de gasten huiswaarts gaan, voel ik mijn voeten niet meer. Ik slaapwandel!
Voor ik naar bed ga, nog even langs het paard. Tevreden staat ze te eten. Als ik haar wil aaien, mag dat niet. Op haar linkerhals zit een zeer pijnlijke dikke bult. Aan die zijde zat ook het deurtje van de box. Kou gevat waarschijnlijk. Ik doe er een kampferlinement op, doe Touch een warme wollen halsdeken aan en masseer de pijnlijke plek, zachtjes, over de deken heen. Ze vindt dit wel lekker. Na een paar dagen zal het wel weg zijn. Net als mijn eigen stijve nek van de tocht op de vliegtuigstoeltjes. Ze ziet er lief uit: De halsdeken bedekt ook half haar hoofd, twee gaten voor haar ogen en twee enorme wollen oren.
En dan, dan ga ik eindelijk naar bed. Het is half één, donker, koud. Als verdoofd, val ik op mijn eigen bed, als een blok in slaap.
Bij het eerste ochtengloren word ik wakker. Heel goed moet ik erover nadenken. Is het allemaal echt gebeurd, of was het -heel cliche- slechts een droom?

einde.....

terug

.