QATAR 6

HOOFDSTUK 6: DE LAATSTE DAGEN

ZATERDAG 29 NOVEMBER.

De brandende zon wekt me reeds om half zes, genietend blijf ik liggen tot acht uur.
Om half tien begint de Best Condition. Daarbij wordt het paard met de beste conditie extra beloond en geeerd. Tareq is wereldkampioen en Stadler is op één seconde tweede. Ze wilden samen, maar er kan er maar één wereldkampioen worden. Het blijkt een ingewikkeld verhaal, welk het toonbeeld van verbroedering der continenten wordt: Op vetgate vier, acht kilometer voor de finish was Al Haya, van Alex, geestelijk stuk. De tachtig kilometer die ze helemaal alleen afgelegd hebben, breken haar op. Voor haar hoefte het niet meer. Stadler, een atleet van wereldformaat, gaf de moed niet op en verdween hollend NAAST zijn paard de zanderige woestijn in. Tot verbazing van alle volgende witjurken en sjeiks, die nog nooit, maar dan ook echt nog nooit, een man naast zijn paard hebben zien lopen. Op aanvankelijk een half uurtje volgend, kwam Tareq, met een buitengewoon fris paard steeds dichterbij. Op enkele kilometers voor de beslissende eindstreep, haalde Tareq Alexander in, die hierop weer opstapte en meereed. Uit respect voor de favoriet, bleef Tareq bij de inmiddels weer bijtrekkende Al Haya en Alexander. Vanaf dat moment werden ze beide gegroomd door elkaars grooms. Van enige concurentie bleek geen sprake. In een rustig drafje vervolgden beide heren hun pacours. Op 100 meter voor de finish riep Eef Schreurs, de Nederlandse hoofdjury, dat "samen finishen niet geaccepteerd zou worden. Er is slechts één wereldkampioen!" Toch kwamen ze hand in hand, Alex wild zwaaiend met een Duitse vlaggetje.
Dat Tareq een halve hoofdlengte voor zat, hebben ze misschien afgesproken, mischien ook niet. Dit alles zien we enkele dagen later: "live" op video, hetgeen tranen doet opwellen. Het is de mooiste en indrukwekkenste finish die ik ooit heb gezien. I.p.v. een eindstrijd, wordt het een verbroedering van continenten. Liefde voor het paard en de sport. Tareq, die makkelijk weg had kunnen rijden om alle eer voor zich op te eisen, deed dat niet en schreef wereldgeschiedenis door bóven de materie te blijven. Respect was voor hem belangrijker dan de winst. Een terechte Word Cup winner !
De beste paarden mogen naar de Best Condition en hoewel ik daar natuurlijk absoluut niet bij hoor, sluip ik er met mijn paard achteraan. Terwijl op het hoofdterrein de ruiters en paarden in het zand zwoegen, zit ik eenzaam met wederom een bloednerveus paard op een bankje op de vetgate. Heel gisteren komt bij terug. Het was dus toch het terrein, met zijn vlaggen, tenten, ballonnen en muziek. Ik blijf twee uur zitten. Het wordt totaal niets minder. Zwetend, springend en bijtend, met het hoofd omhoog en brullend naar alles wat maar beweegt, is ze niet te kalmeren. Hier moet nog hard aan gewerkt worden.
In de verte is de beslissing gevallen maar nog niet prijs gegeven. Vanmiddag bij de prijsuitreiking wordt het bekend gemaakt. Tareq en Alexander zullen er niet bij zitten. Volgens Miranda zijn ze niet opvallend fris. Enkele anderen zijn dat wel. De algemene indruk en het ontbreken van enige stijfheid is meestal het criterium van dit soort prijzen.
11.00 Uur. We ruimen de rotzooi op, hangen de natte spullen op en maken plannen wat we een volgende keer moeten meenemen: De kist moet op wieltjes, er moeten haken op de ketting om de hoofdstellen op te hangen, er moeten meer stickers op de kist en we willen meer vakken, waardoor het niet zo'n rotzooi wordt. Belangerijk is ook het p.r. pakket: rood-wit-blauwe plakband, touwtjes, badges en stickers. T-shirts, petjes en pins om te ruilen en om weg te geven. Ook de kleding klopt niet. Witte losse broeken en rokken, dunne polo's, en wapperend spul i.p.v. die veel te warme strakke spijkerbroeken. En een witte legging voor in de parade! We komen waarschijnlijk nooit meer terug, maar als wel: dan gaan we dat meenemen!
14.00 Uur. We maken ons klaar voor de parade. Het blijkt dat we de groepsfoto gemist hebben. Op het programma stond: persfoto voor de winnaars. Geen nederlands team op de foto. Jammer.
14.30 Uur. De zo lege stallen stromen vol en iedereen haast zich met zadelen. Wij waren als enige op tijd, maar wij staan dan ook niet op de foto!
15.00 Uur. De openingsceremonie doen we nog een keer en nu noemen ze het "Prize giving ceremonie". Het is indrukwekkend. Tareq één, Alexander twéé en een spanjaard drie. Op het winnaarsplatvorm staan de heren zonder paard. Ondanks dat Tareq een halve meter hoger staat, is hij nog steeds kleiner als de beide anderen! De kleinste Arabier is nu pas doordrongen van het feit dat hij inderdaad Wereldkampioen is. Vader Stadler vindt dat het allemaal veel te lang duurt en noemt de jurken "nachthemden." Zo heeft iedereen z'n bijnaam voor de jurken.
Spanje haalt teamgoud. Terwijl de Spanjaarden buiten zinnen op hun blokje feestvieren, staat één van hun paarden nog steeds niet buiten levensgevaar op stal. Miranda vindt ze onbeschoft. Een beetje weinig respect voor "Opel", de witte Arabier, (die overgens bij aankomst op Frankfurt veel later, nog niet de oude is!) Het Amerika/Ierland team haalt op geleasde franse paarden het zilver binnen. Brons voor de Zweden, aangesterkt met een Spaanse en Anne Dorthe Stolze (die opgaf op de derde vetgate wegens zadeldrukking). Van het Flying Horse Team (Twee Nederlanders, de Noorse en de Kuwaiti) is alleen Fokeline rond gekomen. De naam is wereldwijd bekend geworden maar heeft geen furore gemaakt. Een sjeik uit Qatar wint de Best Condition. Traditiegetrouw zit de beste man in een jurk op het paard. Hij is door het dolle en galopeert, om zijn conditie te benadrukken, vol gas om de menigte paarden. De paarden kijken er verveeld naar en zijn niet onder de indruk.
De slotspeech is indrukwekkend: "Where dreams become reality." Deze eerste World Cup Finale is speciaal. Nog nooit zo'n endurance evenement geweest, zal ook nooit meer zo groots worden. Er wordt niet over geld gepraat maar wij weten het : twee miljoen dollar!
Na de ceremonie knallen alle paarden alle kanten op. Superfris na het lange stilstaan (anderhalf uur) en goed in vorm. Ook Khairat en Touch zijn door het dolle. Alsof er geen wedstrijd geweest is. Op Opel na zijn alle paarden weer dik in orde. De paarden van Frans Brück en Julie Maden vertonen geen enkele sporen van vermoeidheid of hydratie. De preventieve zorg was goed gekozen!
18.00 Uur. Eindelijk tijd voor de winkeltjes, die speciaal voor ons op het terrein gemaakt zijn. Fokeline en Alexandra laten een Henna bloem op hun hand schilderen. Ik laat Qatar in het Arabisch op mijn arm zetten. Ik koop er leuke prijzen voor mijn eigen wedstrijd in mei. Als dat weer een selectie wedstrijd wordt, hebben we superprijzen uit het land zelf. Als het geen selectie rit wordt, hebben we in ieder geval orginele prijzen.
Douchen en sjiek aankleden. Vanavond is het gala dinner, en het beloofd wat te worden.
20.00 Uur. We komen in een al redelijk volle "zaal": Het zwembad is stijlvol aangekleed mat felle spots, gekleurd licht, harde muziek. Aan de kop van het tot de rand gevulde bad is een podium gebouwd. Het is net een kasteel. De tafel staat bomvol rode pluche dozen, trofeeën bekers en kleine doosjes. Aan de lange zijde staat een lange tafel, eenzijdig gedekt. Er aanzitten (of gaan zitten) de prinses van Jordanië en haar neef, de Spaanse prinses Doña Pilar, de zoon van de emir en de diverse meerijdende sjeiks. Aangesterkt door Vrenie Riedler en Vittorio de Santis (F.E.I. baas). Misschien oneerbiedig maar ik zie duidelijk overeenkomsten met het laatste avondmaal uit de bijbel! Te donker voor foto's helaas. Achter hun heel veel belangerijke jurken (zonder vrouwen !) die de sponsors blijken te zijn, plus de officiaals. Aan de achterkant en de andere lange zijde zitten wij, de ruiters en aanverwanten. De party wordt geopend door een krijgsdans, de plaatselijke volksdans. Voor de Qatari hopen we dat de oorlog nooit uitbreekt, want die zullen ze zo niet winnen! Op het ritme van trommels en bellen, dansen de jurken met houten geweertjes en nepzwaardjes. Spontaan dansen enkele ruiters en officials mee. De Engelsman maakt er iets heel statigs van. Ook Tareq, een kop kleiner als de rest, krijgt een zwaardje en jubelt mee. Het duurt iets te lang maar gelukkig krijgen we ondertussen wat te drinken. Op zo'n statig feest, vinden wij het raar dat de Pepsi in blikjes met een rietje geserveerd wordt. Alcohol is hier absoluut verboden, net als niet-westerse vrouwen.
Generaal Aziz, (een Egyptenaar vandaar het ontbreken van de traditionele jurk), opent met een mooie, doch niet originele speech. Volgens mij is er één speech, die voor opening, start, sluiting én party gebruikt wordt. Of ze zijn erg trots op de presentatie, dat ze het steeds herhalen. "De hoogste wedstrijd ter wereld", in endurance, die ooit geweest is, en ook niet meer zo groots zal zijn. Wat begon als een droom, is door inspanning van het hoger organisatie committee (H.O.C.) en de sponsors, een realiteit geworden. Dank aan de FEI en al haar veterinairen en officials, de hoogheden, excellenties, alle deelnemende landen en nogmaals de sponsors. Hij dankt verder voor de eer dat hij namens de Emir mag praten.
De FEI vice-voorzitter Vittorio de Santis, houdt een korte, zeer krachtige speech: "De endurance is na een lange reis, thuis gekomen. Hier in het land van oorsprong van het Arabische paardenras, is de race der races gehouden. Het gaat goed met de Endurance".
Frau Riedler bedankt alle mensen voor het feit dat iedereen zo zijn best heeft gedaan de paarden veilig en gezond aan te laten komen. Op de wedstrijddag zelf waren er 800 medewerkers aan het werk. Er reden veertien landen mee. Bij de eerste tien gefinishten zaten ruiters uit zeven landen en uit drie continenten.
Uit de handen van de voorzitter, de heer Kuwari, krijgt prinses Haya het eerste geschenk. Alle prominenten, de grote namen krijgen een soort bokaal met het logo van de wedstrijd, in een prachtige rood fluwelen doos.
Als de heer Santis aan de beurt is, geeft hij op zijn beurt de Qatari kadootjes van de FEI. De sponsors krijgen dezelfde doos. Daarna worden de ruiters in nummervolgorde geroepen. De naam "Fole Dingmans" en "Lodge blublub" komen wat moeilijk uit de strot. We krijgen een videoband en een prachtige buckle met het World Cup logo. Na anderhalf uur mogen we eten. Het diner is weer overdadig en heerlijk. De luxueuze toetjes zijn helaas veel te snel op.
Als na het eten spontaan gedanst wordt, dreigt er even een crisis. We begrijpen het aanvankelijk niet. Al helemaal niet als onze tafelgenoot Abdul Khan, (de indiase stalmeester van de Racing and Education Club) onafgebroken blijft video-en. Pas later krijgen we uitleg: vrouwen dansen niet. Mannen wel maar vrouwen mogen dat niet. Toen de Spaanse (van Opel) begon, heeft de Generaal de situatie gered door aan de hoogste eminetie (de Emir zoon) toestemming te vragen. Gezien de aanwezige moderne westerse wereld en om geen flater te slaan, komt er toestemming. Protoculair vraagt daarop de Generaal mevrouw Riedler te dans en geeft zo permissie aan de overige gasten. De Nieuw Zeelander John danst helemaal maf met Alexandra. De Belg Marcel springt in het zwembad en al gauw ontaard de Gala party in een Europese disco. De Arabieren hebben er aanvankelijk moeite mee. Dan pas begrijp ik de rare blik van Abdulla (Tareq's assistent) en de paniek waarin hij nee bleef schudden toen ik hem ten dans vroeg. Als iedereen los slaat, komt ook Abdulla uit de plooi en danst wild mee. De jurken dansen met elkaar. Ze kijken elkaar verliefd aan, hebben iets teveel heupbeweging, houden vaak elkaars hand in de vingers vast en dat zoenen, daar kan ik niet aan wennen. Had je dáár geen vrouwen voor ???? Oké, het is een andere cultuur maar toch.... (Miranda en Alexandra letten goed op wat de jurken onder hun jurken dragen ?)
Eef maakt zich zorgen hoe hij de trofeeën en jassen voor de Nederlanders meekrijgt, die al naar huis zijn. Tussen alle dolle pret, is hij een gentleman, die stijlvol en beleeft blijft.
Niet oneerbiedig bedoelt maar gewoon praktisch, noemen we de heren H.O.C. en anderen bij hun functie (de namen zijn vaak onuitspreekbaar en moeilijk te onthouden). Zo is er de route-jurk (pacoursbouwer), de pers-jurk (plaatselijke fotograaf-journalist) en de grapjurk Sami. Als we vragen wat "Sami" eigenlijk betekent, antwoord hij met "smile". Zo ver zijn onze namen dus niet van de werkelijkheid. De "antijurk" is een van de leukste. Hij is redelijk hoog (de neef van de opperjurk hr Kuwari) en weigert het lange witte gewaad. (Te lastig, vindt hij). Zelfs op het gala verschijnt hij in een trainingspak. Zorgvuldig waakt hij dat hij niet in het gezichtsveld der camera's komt. Hij haat publiciteit. Hij is een onbezorgde leuke persoonlijkheid, met wie we verhitte discussies hebben over vrouwenrollen in Arabië, rassendiscriminatie. (Hij vindt het vreselijk als hij in Antwerpen diamanten gaat kopen en voor Turk of Marokaan wordt aangezien.) Hij is enig. Vrouwen heeft hij niet. Ook veel te lastig ! We completeren de avond met adressen te ronselen.


ZONDAG 30 NOVEMBER

Jippie, uitslapen ! Waarom wordt ik dan toch weer om half zeven wakker ?
Tussen 10.30 uur en 11.55 uur : Eindelijk vinden we na lang zoeken de Arabische halsters. Fokeline koopt een gele met bit en teugels. Alexandra en ik een witte. Miranda wil een blauwe maar die hebben ze niet. Verder vindt ik drie leuke stalhalsters voor thuis.
13.00 uur: Eten, praten, nog wat addressen uitwisselen, fotorolletje kopen. Langzaam loopt het evenement definitief naar een einde. Al stiekem neem ik overal afscheid van. Plaatsen waar we nooit meer zullen komen, mensen die we niet meer zien en onnavolgbare mooie momenten, die nooit meer in deze heftigheid zullen terugkomen. Weemoed sluipt onze harten binnen. Alexandra en Miranda willen naar huis. De Noorse Anne heeft een ernstige aanval van heimwee. Fokeline en ik willen eigenlijk niet weg.
14.00 uur: Alexandra en ik gaan buiten rijden op "Het ezeltje" (Khairat) en "De kameel" (Touch). We zien het voltallig Duitse team de race dunnetjes overdoen voor een filmploeg en diverse fotograven. Wij zijn al lang niet belangrijk meer. "They only remember the winners!" Alexandra wil de zee in, ik wil de berg op. We splitsen en met veel hoogte verschil blijven de paarden met elkander communiceren. Ik geniet van het intense uitzicht. Zand, zee, zon en olieraffinaderijen. Als de berg daalt, kom ik Alexanda weer tegen. We zien de kop van een dode vis: Gifgroen, een bek als een reiger en een hele rij tandjes. Ben ik blij dat ik niet in de zee gezwommen heb! Nog één maal laten we de paarden een zandberg opgaloperen, nog één maal kijken we achterom. We rijden terug langs het hoofdterrein, wat nu een triestig aanblik verschaft: De vlaggen zijn weg, de tapijten opgerold en opgestapeld, de tenten neergehaald. Een beetje doelloos staat alleen nog aan de weg "Welcome to the World Cup Endurace Final." Alle glory en rijkdom van gisteren: Weg. Het parcours laten ze staan. Te veel werk en wie staat het in de weg?
16.00 Uur de kist ingepakt, nu ook met zadel en dekjes. Wat leuke emmertjes van daar meegenomen. Flesjes (Qatar-water) gevuld met zand en op alle lege plaatsen gestopt. Warempel, de kist kan dicht! Op slot en niet meer naar kijken.
17.00 Uur. Terwijl Miranda en Fokeline hun koffers inpakken, maak ik nog wat foto's. Het wordt al donker. Aan de overkant wordt een renbaan en een manege gebouwd. Nu staan er een kameel en vier pony's aan een touw vast. Wat zal dat mooi worden als dit af is. Ik moet echt nog eens terug, alleen al om te kunnen zien hoe het er uit ziet als dit af is.
18.30 Uur. Alexandra en ik gaan uitzwaaien. De bus naar Doha Airport vertrekt voor de deur van het hotel. Wij blijven nog een dag. Echt lekker is het niet geregeld: Miranda en Fokeline komen morgen vroeg in Frankfurt aan en moeten daar een geheel etmaal op ons wachten. De Noorse "kleine meid", want zo begint ze zich nu te gedragen wordt door haar vader alleen achtergelaten. We helpen haar zo veel mogelijk. Ziek van de heimwee is ze niet langer in staat om helder te denken. Als de bus vertrokken is, gaan Alexandra en ik met de Duitsers naar bungalow 21. Daar krijgen we te zien wat er de volgende dag in Qatar op t.v. wordt uitgezonden. Het is prachtig. De beelden, het eindeloze zand, de gevechten tegen de hitte en de hoge hartslagen op de vetgates, de finish van Alexandra en Tareq, hun intervieuws, de sfeer (die we niet zagen omdat we druk bezig waren die ene ruiter in de donkere woestijn te volgen) en een prachtig beeld van een boze Alexander bij een groom-blunder (" So kan er doch nicht Saufen !!!"). Alex baalt als een stekker. Waarom dit ene, zeldzame moment van verloren zelfbeheersing juist vol in beeld...
De montage jurken vinden het prachtig en spoelen het wel drie keer terug. De band duurt vijftig minuten en is spannend van het begin tot het eind. Frans en ik vragen of we geen band kunnen bemachtigen. Ze noteren ons adres en beloven een videoband toe te sturen. (nooit gehad helaas) Dit willen we graag thuis laten zien. Dit unieke onovertrefbare finishfragment, wat de wereld gaat verbeteren! Moe gaan we in bad. Jawel, de laatste keer. Op tijd naar bed. Het stormt en toch wil ik buiten slapen. Het bankje blijft onder het afdak. De zee kolkt en bruist en is veel dichterbij als gisteravond. De laatste nacht!

naar hoofdstuk 7

terug

.