QATAR 4

HOOFDSTUK 4: QATAR

DINSDAG 25 NOVEMBER.

06.00 Uur (Ned. tijd 04.30!) De wekker gaat. Aangezien we om 09.00 uur een afspraak hebben om alsnog de paarden van de Emir te gaan bezichtigen, moeten we erg vroeg gaan rijden. Het zware zand pakken we hard aan. In volle galop rijden we over het zand, de paarden vinden het prachtig. Helemaal gelukkig en tóch nog proberen om harder te gaan. We laten ze niet voluit gaan. Ze moeten nog wel energie hebben voor de race over enkele dagen. De watertanks om de 6 km worden geïnspecteerd en we gaan straks klagen: je kunt het paard niet uit de kraan laten drinken (later horen we dat de drinkbakken die onder de kranen past pas op vrijdag er staan. De bakken waaien anders vol zand, of zelfs weg!) De laatste kilometers stappen we. De paarden zijn drijfnat van het zweet. Vanaf nu gaan we de electrolyte-(=zoutoplossing) hoeveelheid verdubbelen. De paarden stappen snel door het zware zand. Ze lijken onvermoeibaar: nat en hijgerig, maar nog steeds zeuren: "mogen we weer?" Op stal meten we de hartslag. Die van Kairat is 52, en die van Touch is 90! Moe is ze niet, maar heel erg boos. Haar stalgenoot is er niet. Ze is erg gek op haar Noorse vriendin, die haar buurvrouw was in het vliegtuig en hier op stal ook weer ook naast haar staat. Bovendien heeft ze honger en is ze het nergens mee eens. We denken dus niet dat ze moe is en maken ons er niet langer druk over.
09.00 Uur We rennen om klaar te staan. We krijgen een privé-chauffeur in onze eigen auto. Hij brengt ons naar de Al Shaqab Stud, waar de "Royal" paarden staan. Het terrein is overweldigend mooi, de stallen koel en overzichtelijk. In elke box hangt een ventilator. Behalve stalknechten hebben de paarden ook een "smoezelaar", iemand die de hele dag met de paarden speelt, aait, friemelt. en wat nog meer. Het zijn allerliefste, een tikkeltje verwende paarden, die bijna allemaal niet echt zijn, zo mooi. De prijswinnaars van de WK shows, stammoeders en dekhengsten worden ons persoonlijk voorgesteld. De knechten brengen ze een voor een naar de graspaddock, die dienst doet als showring. De showmaster brengt ze voor, stelt ze op en laat ze de halsspieren aanspannen. Hij vertelt erbij hoe goed ze zijn en wat ze waard zijn. We krijgen de toekomstige winnaar van de World Show Parijs te zien en echt, ik heb nog nooit zoiets gezien. Zó rank als een gazelle, een koppetje van goud, een huid van zijde. Het bruine merrietje is 1½ jaar oud. Na de paarden, bezichtigen we de andere stallen, die als een soort kasteel opdoemen. Prachtige galerijen, antieke koperen sloten, alles even mooi afgewerkt. Nergens een strootje of zaagseltje. Niemand werkt maar het zal wel te warm zijn. We krijgen een prachtig boekje met alle paarden van de Emir erin. Een kostbaar kleinood met goud op de kaft en alles in luxe kleur.
"Onze chauffeur" brengt ons naar de Rij- en Race club van Qatar, die tevens organisator is van de E.W.C. (Endurance World Cup). Daar krijgen we een rondleiding van een man, die zo'n tweehonderd paarden bij naam, vader, grootvader, tak van sport en prestatie noemt. Halverwege zijn we het eigenlijk beu, maar beleefdheidshalve luisteren we braaf door.
Op de terugweg (we zijn te laat voor de lunch) rijden we 160 KM per uur. Daarbij halen we een politiewagen in, die zich keurig aan de toegestane snelheid van 120 KM per uur houdt. We vragen ons af wat de boete voor te hard rijden is? Daar doen ze niet aan. Als je een goede reden hebt, mag je zo hard rijden als je maar wilt.... Je weet natuurlijk nooit wie je aan moet houden, de sjeiks mogen zo maar niet op de vingers getikt worden. Wat een land! In de stad is file. Geen probleem, rijden we toch over de stoep... Inderdaad, op elke hoek staat een politiewagen met een ongeluk. Alles rijdt hier in peperdure Jeeps en rijdt overal overheen, op, tegen en over. Umm is het Arabisch voor moeder, Fokeline is onze "Umm". We noemen haar zo en het klinkt reuze leuk.
14.30 uur We maken ons klaar voor de " Dress Rehersal Parade". Donderdag is de echte parade. De prins komt kijken en er mag niets fout gaan. In volgorde van land moeten we binnenkomen. We draaien de oefening twee maal voordat we goed en wel op de plaats staan. Alle paarden moeten aan de muziek wennen. Alleen daarvoor is de Militaire kapel aanwezig! We poseren overal voor de pers. Barbel Büchting gaat ook voor de hoefslag een artikel maken. Ik heb haar het nummer gegeven. Ze is correspondente voor Duitsland, Zwitserland, Oosterijk (en nu ook Nederland?) Eef heeft een strooien hoed op, tegen de zon. Het past niet echt bij zijn kostuum. Hij zal het wel warm hebben! We willen in het team van Tareq Taher van KSA (Kingdom Saudi Arabie) en Talal Abdel Hameed Al Dashth uit Koewijt. (Eef zegt tegen Tarek dat hij van "zijn" vrouwen af moet blijven. James Bryant, de FEI dierenarts, zegt dat hij geen vier vrouwen mag hebben. Eef antwoordt met: "jawel hoor, we zijn hier in Qatar!" James mompelt, "oh ja, dan mag het." Beide mannen lachen....) Met Hanna, de Noorse, gaan Fokeline en ik nog een woestijn blokje om. Het blijkt dat Uni's Daughter en Touch of Tenderness perfect samen gaan. De twee (enige) dravers gaan schouder aan schouder. Beiden vinden ze de Arabieren maar niks, racisten! De Scandinaviërs (Touch uit Zweden en U.D. uit Noorwegen) hebben iets tegen die kleine wilde paardjes en trekken een arrogante bakkes. Hanna zegt dat haar paard nog nooit zo dicht bij een ander paard heeft gelopen zonder het aan te vallen.
19.00 Uur We krijgen het programma boekje. Mijn naam is wel erg Arabisch gespeld: Mrojk Lodge. Ik denk telefonisch doorgegeven! De meeste andere namen hebben spelfouten, maar mijn naam is ongeveer niet terug te vinden. We maken met Tareq een afspraak om te gaan picknicken aan zee. We gaan zonder zadel zwemmen en Abdul zijn groom zorgt voor eten + ijskoud drinken.
22.00 Uur Miranda dementeert. Vanmiddag zocht ze tevergeefs naar haar zonnebril, die al die tijd op haar hoofd stond; ze is steeds de kaart kwijt en nu zoekt ze al tien minuten naar het lichtknopje, welk aan haar voeteneinde, op ooghoogte zichtbaar is! (Sami says: "If you're Dutch, you're not much." We hebben nu eenmaal een krenterige reputatie in de hele wereld...)


WOENSDAG 26 NOVEMBER.

Om 6.15 op, steeds vroeger! Om 7.00 á 7.30 gaan we rijden. Tareq, Christine Janzen (Canada), Fokeline en ik te paard, Miranda, Alexandra en Abdul in de Hummer. Mister Janzen in zijn jeep doet wat ruig, door de zandbergen wat op en af te rijden. Twee keer rolt hij net niet naar beneden. Christine houdt haar hart vast. "He can't drive in a jeep at all!" Op de picknikplaats gaan Miranda en Alexandra bij Janzen in de jeep. Die vinden we uren later pas terug. Tijdens de picknik maakt Fokeline zich ernstig zorgen. Tareq en ik weten zeker dat de Canadees niet verongelukt is. Hij zit met zijn domme rijgedrag vast ergens in het zand vastgegraven. Khairat blijft met zijn teugel in het reservewiel van de hummer zitten. Hij wilde graag Nanouk (Tareq's paard) aanvallen, maar kon er net niet bij. Christine moet terug. Haar leasepaard mag maar één uur wegblijven. "Of ze per uur leased?", vragen we. Ze lacht en vertrekt richting stallen. Ik zit languit, boven op de Hummer (= een legerjeep, zéér breed, met radarinstallatie voor als de paarden in de woestijn verdwalen, in Saoudi Arabië zijn ze werkelijk op alles voorbereid). Mijn paard staat afgezadeld naast me. Ik hou het halster zelf vast. Voor het eerst in mijn leven zie ik mijn paard, zoals ik het echt graag zie: ze kijkt haar ogen uit, naar de woestijn, naar de zee, in de auto. Dan legt ze haar hoofd op mijn been en kijkt me verliefd aan. Ze is rustig en vindt het schijnbaar erg gezellig zo. Ik zou zo uren kunnen blijven zitten: Mijn paard zo aardig, de zon lekker warm (in november), de rust en de stilte. Alleen de golven maken geluid. Véél te vroeg ruimen we op. Fokeline houdt het niet meer van de zenuwen. Ze wil haar dochter terug. Tareq stuurt Abdul om te zoeken. Met tegenzin zadel ik mijn paard. Voor het eerst bijt ze me niet als ik haar aansingel. Abdul zoekt en wij rijden de paarden naar stal. Terwijl Abdul achter de zandberg verdwijnt, verschijnt aan de andere kant van diezelfde berg, de Canadese jeep. "We zaten vast!" Tareq stuurt ze achter Abdul aan om te zeggen dat ze gevonden zijn. Vanaf dat moment zoeken 2 auto's elkaar, zonder elkaar te zien. Dichtbij de stallen wordt Tareq erg zenuwachtig. Zijn shirt ligt nog in de Hummer en die is foetsie. Als Arabier kun je niet verschijnen met ontbloot bovenlichaam. De Canadese, allang thuis, ziet het en weet het, ze rent naar ons toe en geeft Tareq haar trainingsjack. Tareq is opgelucht en dankbaar.
11.00 Uur: Persconferentie. We horen dat de Brazilianen en de Fransen, van wie de Brazilianen de paarden geleasd hebben, ernstig ruzie hadden en gevochten hebben. Er zitten nu twee heren in de gevangenis. De Nieuwzeelander, John Farnell, voor wie er geen paard meer was, gaat nu op het Franse paard starten. De Braziliaanse, die steeds hinkte en moeilijk deed met haar stok (maar met dansen schijnbaar geen problemen had) rijdt niet meer mee. Volgens mij is het kreupel lopen daardoor erger gaan worden.
Op de persconferentie wordt aan elk land iets gevraagd. De Duitsers zijn verreweg favoriet. Voornamelijk Alexander Stadler, die de dessert marathon al eens eerder reed. Aan ons wordt gevraagd waarom ons team louter en alleen uit vrouwen bestaat. We antwoorden dat het bij ons in Holland anders is gesteld dan in de Arabische landen: "Bij ons zijn de vrouwen beter." Deze opmerking slaat in als een bom en wordt later op de dag betiteld als dé populairste kreet. Verschillende journalisten vragen of ze me mogen citeren. Lachen.
De geleende Jeep zit zonder benzine. We gaan tanken in Umm-said. Met de Nederlandse stickers op de auto, baren we veel opzien. Bij het tankstation worden we in het nederlands aangesproken. Het is een baggeraar van ballast-needam, de firma waar ook Miranda's broer werkt.
De wereld is klein, vertolkt Miranda. En als je het tegendeelt beweert.... dat ben je nog nooit ergens geweest!


DONDERDAG, 27 NOVEMBER.

6.30 We gaan stappen in de zee om mooie dunne benen te creëren voor de keuring.
8.30 De paarden worden op stal gekeurd. Daar zijn ze rustig en kan iedereen de paarden op zijn gemak bekijken. In onze gang hebben we de Deense veterinair Jens Kristoffelson. Mijn paard wordt gemeten (hartslag, pols), bekeken (slijmvlieskleur, turgar, beengebreken) beluisterd (darmgeluiden) en bevoeld (drukkingen, wonden). In alle vakjes staan eentjes, welk heel goed is. De Qatari en de KSA hebben veel drietjes en zelfs viertjes, hetgeen buitengewoon slecht is. Als alles gekeurd is, gaan we in een lange rij (officials, veterinairen, paarden, grooms en vele lokale aanhang) naar de vetgate (300 meter verder). De draafbaan is bijzonder slecht: een grintbak. De veterinairen moeten veel slikken. Op één na, mag alles starten. Op zo'n baan valt niets te beoordelen en dus kreeg iedereen het voordeel van de twijfel. (De rest van de dag wordt besteed aan het verbeteren van de baan). Fokeline en nog enkele anderen werden tweemaal gekeurd. De Deen dacht iets te zien aan Khairat maar had zich gelukkig vergist. Na het keuren, volgt het wegen. Hanna moet 30 kilo lood meenemen. Ze weet totaal niet waar ze het allemaal moet laten. Haar podium zadel is hol, om licht te zijn, maar kan gevuld worden om zwaar te zijn. Eerst fijn zand en dan water. Verder overal dunne plaatjes lood en brokken lood voor en achter. Het zadel is niet meer te tillen. Ik neem mijn zadel niet eens mee. Ik weeg zonder al genoeg. Stadler plaagt me. Of ik genoeg toetjes gegeten heb, dat ik mijn zadel niet eens meeneem. Tot mijn verbazing weeg ik 2 kilo minder dan thuis. Ik denk na over de gang van zaken: ik eet salades, en minstens zes toetjes, tweemaal daags. Maar, elke maaltijd één liter water en niets er tussendoor. Ook eet ik vegetarisch, aangezien ik het vlees hier niet vertrouw. Na de lunch gaan we een half uur slapen. Iedereen is moe en het is warm.
14.30 Parade: waarvoor we geoefend hebben. De kinderen met de vlaggen en bordjes moeten op een stip staan. Ze zijn erg jong, blank en veel te blond. Het blijkt de "Noorse School" te zijn. Er werken zoveel Noren in de olie in Qatar, dat ze een eigen school hebben. De parade is een happening. Er is veel publiek en net zoveel reclame als bij een voetbalwedstrijd. Twee luchtballonnen sieren het geheel. Er zijn twee soorten tribunes: een houten in de zon en een zeer luxe tent, met pluche en lederen fautteuis! Daar wordt smerige thee/koffie geschonken, (je proeft niet wat het is) uit prachtige kleine glaasjes. H.E. Kuwari (His Excellentie) houdt een mooie speech. Hij vertelt dat de droom eindelijk realiteit is geworden. Acht maanden hebben 200 mensen aan dit project gewerkt (later horen we de kosten: vier Miljoen Gulden!). Op de dag van de race staan er 800 mensen in het veld. En dat voor 64 ruiters! Qatar heeft bereikt wat het wilde: Het grootste endurance-evenement aller tijden! De hele wereld weet nu dat Qatar bestaat en leeft. Het promoten van de Staat Qatar is heel belangrijk. Waar eens Nomaden leefden op een dorre vlakte, schieten nu de huizen als paddestoelen uit de grond. De Qatari werken niet of nauwelijks. Daar zijn Europeanen voor (olie, auto's) en Indiërs, Pakistanen, Egyptenaren (ander werk). Voor de pure Qatari, is de medische zorg en allerlei opleidingen gratis. Ze krijgen een huis, gratis water, elektriciteit, gas. Het eten wordt gesubsidieerd. Qatar is rijk, onmetelijk rijk. En nu worden ze ook nog beroemd. De Emir bepaald alles en iedereen is tevreden. Op de parade ontbreken 4 paarden van KSA (Kingdom Saudie Arabië). Een van hen brak gisteren een pols bij het kameelrijden en de rest had geen zin. Alleen Tareq prijkt trots achter de KSA-vlag. Verder missen we enkele ruiters: twee van UAE (United Arabian Emirats) en een van Jordanië. Het blijken twee sjeiks en een H.E. te zijn (Prins?) Die volgen de parade vanaf de lederen tribune, zoals het protocol voorschrijft. Hun paarden worden aan de hand voorgebracht door de grooms. De Jordaanse paarden dragen "Royal" dekens en blijken afkomstig van de Royal Stables van Jordanie. Eigenaar is Prinses Haya.
Na de parade maken we alles klaar voor de volgende dag. Erg veel eten krijgen we niet weg. Vroeg naar bed!

naar hoofdstuk 5

terug

.