QATAR 3

HOOFDSTUK 3: AANKOMST

ZONDAG 23 NOVEMBER.

Luxe went snel. Zeer Snel. Ik zit hier prins-eh sjeik heerlijk onder "mijn" eigen palmboom op "mijn" eigen strand. Hier kan ik best wel wennen denk ik. Tenminste als westerling. De vrouwen van hier zie je niet. Niet werken, niet zonnen, nergens niet. Het is alsof er geen vrouwen zijn.
We hebben ons eigen chalet toegewezen gekregen. Alles groot: tv met 30 zenders (BBC en CNN), 10 persoonsbank, éénpersoons bedden, die ze bij ons tweepersoons noemen. Een salontafel, een eet tafel met vier stoelen, een kaptafel, badkamer met alles en een keuken met niks. (Alleen de ijskast gebruiken we en het stopcontact voor de video en de telefoon.) Natuurlijk drie Airco's. Buiten als patio: terras, grasveld, buitendouche, een bank, terrasstoelen, een ligbed. Daarna strand en zee. Alles privé, bij het chalet. Elk chalet heeft op zijn eigen strand een palmboom met heerlijke schaduw.
Het hotel, wat wij gewoon "kantine" noemen, is zeer oosters met banken, kussens, foto's van de Emir en diverse sjeiks (persoonsverheerlijking?) De eetzaal is niet zo groot, maar wel tot de nok toe volgestapeld met het heerlijkste eten. Elke dag keuze uit drie soepen, tien warme maaltijden, twaalf salades en acht sausjes. Desserts zijn ontelbaar, de een nog lekkerder dan de andere. De ober zegt dat dit nog betrekkelijk eenvoudig is. "Je moet onze party's 'ns zien, dan komen er complete schapen op tafel!" Voorlopig zijn we hier wel tevreden mee. Dit krijgen we 's middags en 's avonds, elke dag anders. Je weet niet waar je moet beginnen: Miranda probeert elke warme maaltijd (vlees, kip, vis, schaap, kameel, en wat nog meer.) Ik hou het op de salades en de sausjes. Minimaal zes toetjes per maaltijd, want ze zien er zó lekker uit. Eén sausje kan ik niet thuis brengen. Het is heerlijk. Ik vraag wat het is. Kikkererwten met sesamolie, zalig.
Erg veel tijd om rond te kijken, krijgen we niet. Na de turbulente dag van gisteren, rennen we ook nu van hot naar haar, alleen vandaag is het een stuk leuker dan gisteren.
Vannacht hadden we poezen in huis. Wild zwerfkatten zijn er hier genoeg: Heilige Birmanen, Perzen, de mooiste die je kunt voorstellen. Wat wil je van zwerfkatten aan de Perzische Golf? (Wij hebben de Europese korthaar in Europa). We laten ze in het chalet binnen en genieten van hun pracht.
De mobiele telefoon werkt! Alleen moet je hier eerst de nul weglaten en dus klopt mijn programmering niet meer. Dat is zo opgelost en we bellen lekker naar huis!
Zondag 23 november: de Dag.
8.00: Inspectie van de paarden. De FEI paspoorten worden gecontroleerd. Een Frans paard (door de Nieuw Zeelanders geleast) heeft een verkeerd paspoort en mag dus niet meedoen. De rest is gelukkig allemaal in orde. Ook veterinair worden ze gekeurd. Alle paarden hebben de reis probleemloos doorstaan.
10.00: De inspectie is klaar. We gaan nu eerst de paarden scheren, want ze hebben het erg warm in hun Hollandse wintervacht. Touch vindt alles best (behalve het hoofd) en Khairat vindt het niks. Hij springt steeds weg, hangt in de draad van de tent, in het snoer van de scheermachine, kortom: hij Wil Niet!
De Zweedse schimmels laten een wit tapijt van haar na. Het lijkt wel een pak sneeuw. We vragen of ze zich zo beter thuis voelen? Alle buitenlanders zijn dom. Wij hebben onze eigen scheermachine meegenomen én een internationale stekker. De ander hebben veelal ook scheermachines meegenomen of geleend. Géén stekker echter! We zijn met twee paarden klaar, als de rest nog moet beginnen. Fokeline heeft een blauw been. Bij een van de sprongen voorwaarts van een nerveuze Khairat, was hij boven op haar terechtgekomen. Gelukkig valt het allemaal mee.
14.00 Onze eerste meeting: we worden welkom geheten door Generaal Aziz, Vreni Riedler, Tony Pavord en Eef Schreurs. Een heel verhaal over het ontstaan (waar we weinig van kunnen volgen), veel eerbetoon aan diverse sjeiks die de wedstrijd hebben (laten) georganiseerd, de route hebben (laten) uitgezet, etc. Verder technische details omtrent de rit: plaats van water (elke zes km), waar de auto's mogen komen (overal, als je maar niet vast komt te zitten), hoe het parcours loopt, (tussen twee touwen, kan niet missen: je kunt er niet uit!).
Hoe de vetgates (controles) zijn ingericht: schaduw, ijs en water zijn primair. Het parcours bestaat uit twee lussen van 25 km, die elk twee keer gereden worden. De start, alle vetgates (behalve één extra vóór de finish) en finish zijn op één plaats. Daar staan ook de tribunes. Afsluitend aan de meeting komt de baas van het hele spul: Sjeik Shael bin Khalifa Al-Kuwari binnen. We worden gesommeerd flink te applaudisseren. Het is een bescheiden, bijna schuwe man. Hij wordt gevolgd door enkele bedienden met leuke gekleurde tasjes: cadeautjes voor de ruiters en grooms. Elk tasje heeft als inhoud: 2 T-shirts, 2 petjes, 2 sleutelringen, 2 speldjes en een heleboel stickers. Allemaal bedrukt met het World Cup logo van Qatar. Heel mooi!
15.30 uur: we gaan rijden voor het donker wordt (dat is hier héél vroeg.) We gaan niet zo ver, alleen stappen, om de van de reis vermoeide paarden niet teveel te belasten. Wat schetst onze verbazing: de paarden zijn niet te houden. Ze zijn knetter gek. Mijn anders zo rustig dravertje is zo gek als een deur. Ze steigert en bokt, wil maar één ding: rennen. Ik begin me al af te vragen hoe ik in hemelsnaam de start door kom. Toch maar een bitje in, wat de laatste tien maanden niet meer hoefde. Het halster, waar ze normaal mee gereden wordt, redt het niet. De paarden zijn buitengewoon fit. Is het scheren de oorzaak? Of het afreageren van de reis? Zijn de paarden misschien blij met het heerlijke weer? Waarschijnlijk is het de woestijn, waar zandvlaktes zich uitstrekken tot aan de horizon en het eind niet in zicht komt, maar vervaagd in het zand zelf. Het zand valt mee, het is niet zo zwaar als gedacht. Sommige stukken zijn zacht, andere hard. De overgang is gevaarlijk. Aan de kleur van het zand kun je zien wat er te wachten staat. De eerste paar keer struikelen de paarden licht, maar al snel wennen ze en letten ze op. Het rijdt heerlijk. Absoluut niet wat we verwacht hadden. We zien de ondergaande zon, knaloranje! Hij zakt langzaam in de immense zandhopen. Het is allemaal niet te geloven. Na drie kwartier zijn we terug bij de stallen. Die staan op een afgezet stuk grond en bestaan uit de normale opzetstallen met een grote witte tent erboven. Alle zijkanten zijn open en het waait lekker door. Het hele terrein is verlicht. Er is genoeg plaats om te rijden en om te longeren. Er staan grote koele watertanks (duizend liters); er is een grote tent met hooi, stro en voer. Je mag pakken wat je wil. Dat is normaal wel anders. Bij de ingang van het terrein staat een gewapende soldaat. Zonder pasje kom je er echt niet in. Bij elke paal van de tent, de stal, de omheining, vlaggen, etc, staan potten met planten. Alles is groen en wordt met liefde dagelijks van water voorzien. Het ligt buiten de muren van Sealine Beach Resort, De S.B.R. is als een kunstmatige oase. Buiten de muren ligt de woestijn, uitgestrekt in duizenden kilometers. Binnen de muren lijkt het een paradijs: groen, luxe, royaal en overbluffend. De oase heeft een oprijlaan met slagbomen. Het hotel is groot en omgeven met villa's enerzijds en chalets anderzijds. Alles wijd uit elkaar en dus ver lopen. Achter het hotel ligt een zalig zwembad met lekkere terrasjes. De tennisbaan, sqashhal en andere faciliteiten staan tot onze beschikking. We hebben er helaas geen tijd voor. Alleen zwemmen in de zee moeten we echt doen. Alles zit vol, hotel, alle villa's en chalets. Enkele mensen slapen in Doha (50 km verder). Ons chalet, No 34 ligt voorbij het hotel De paarden staan ± 1 km verder en we lopen al dat lekkers er wel weer van af. Hoe raak je calorieën kwijt: pasje kwijt 60 calorieën (= 3x lopen); met paard door het zand wandelen: veel calorieën; water halen: ook wat, etc.
De mensen zijn aller-aller vriendelijks. Iedereen groet en zegt gedag. Het zal wel schijn zijn, want men verwacht natuurlijk fooi aan het eind van de week. De midden- Oosterling is vriendelijk, goedlachs en buitengewoon humoristisch. Wij, westerse vrouwen hebben geen last van de vrouwen- "onderdrukking". Er wordt uitgelegd dat een man meerdere vrouwen kan hebben, maar niet andersom. "Dat is natuurlijk: kippen, paarden, mannen hebben meerdere vrouwen nodig", logisch toch? De "Sjeiks" (zo noemen we alle hooggeplaatste witte jurken) zijn ook erg aardig. Sami is in Nederland geweest. Deze General Organisator spreekt enkele woorden: "hel goed en gen problem". Ook de pr sjeik is zeer vriendelijk en heeft ons alleen op de auto lang laten wachten.
We sparen de ½ liter waterflesjes, die we aan tafel krijgen. Er staat op "product of Qatar". We vullen ze met woestijnzand en hebben dan waanzinnig goedkope souvenirs. De nacht kleurt oranje. In de verte branden oliebronnen. (Afval en reststoffen verwijderen). Het is alsof de zon de hele nacht ondergaat. Bij de stallen is het dag, door de vele TL-lampen in en rond de stallen. Alles bij elkaar raak je beetje bij beetje het gevoel van tijd kwijt. Bovendien is het om 17.00 uur gelijk pikkedonker!


MAANDAG 24 NOVEMBER

07.30 Uur opgestaan ontbijt overgeslagen (ik zat nog vol van gisteren). De koffer met enkele dekens sjouw ik met me mee. In plaats van die een kilometer te dragen, wordt ik opgepikt door Bertol Carlsson, de zweed. In zijn zojuist ontvangen nieuwe Honda-jeep, brengt hij mij naar de stal.
08.00 Uur Fokeline en ik rijden de woestijn in. We zoeken de hoogste berg uit en rijden er naar toe. De paarden zijn nog enthousiaster dan gisteren. Het is inderdaad de vlakte die ze aanspoort. We hebben licht en zwaar zand, maar alles valt mee. Overal liggen glazen flesjes Pepsi cola. De sjeiks zijn hier niet zo milieubewust en mieteren alles uit hun terreinwagen. Licht of zwaar, vlak of bergen, het valt eigenlijk allemaal wel mee. De paarden blijven als 'n dolle lopen. We zijn op de hoogste (zand)berg aangekomen. Het uitzicht is overdonderend. Zo ver als je kunt kijken, zand en water. Enerzijds de zee en anderzijds de volgelopen bekkens met regenwater. Overal liggen schelpen en koraal. Hier liep vroeger de zee. We moeten op tijd terug zijn om het parcours te verkennen. Om halfelf staan we klaar en blijkt het helemaal niet voor ons te zijn. De officials moeten het goed keuren. Dan maar zwemmen in de zee, op ons eigen strand. Fokkeline, Miranda en Alexandra zwemmen, terwijl ik het te koud vind en foto's maak. Ineens vliegt er een school vliegende vissen om hun oren. Het is heel gek, de vissen maken salto's alsof het dolfijnen zijn. Ze springen van links naar rechts, over de benen van de zwemmers! We zien drie strandjes verder de Zweden zwemmen. Iedereen heeft lol. Oh, wat is het leven van een endurance ruiter toch zwaar! We horen een stem vanuit het chalet het is de schoonmaker :"of hij mag poetsen?" "Ja hoor, dat mag...!"
We lachen om onze arrogantie en genieten van de macht. Die kunnen we thuis wel gebruiken, iemand die mág poetsen.
11.30 Uur: Uit de gebeds luidspreker klinkt "ajajaaaa". Hij gaat telkens een toon omhoog. We vragen ons af of hij geen wijs kan houden of dat het zo hoort.
14.00 Uur: We staan alvast klaar voor de excursie. Gisteren was de bus die we hadden voor de Doha, al weg vóór de geplande tijd. De Qatari laten iedereen wachten, maar zijn ook weleens te vroeg weg, lastig. Enfin, we wachten het halve uur op de stoep, zeker weten dat niemand zonder ons vertrekt naar de stallen van de Emir, waar zoals beloofd de mooiste paarden van de wereld zouden staan. "Sorry gaat niet door, de Emir gaat vanmiddag zelf en dan wordt er geen bezoek toegelaten." Tja, daar staan we dan. Dan maar naar de kamelen race. Hiervoor zitten we een uur in de bus, waar we veel te horen krijgen over het land en de mensen. De kamelen race is spectaculair. De tribunes zitten vol, maar nog meer mensen zitten in hun Jeep met draaiende motoren. De berijders van de kamelen zijn niet ouder als zeven(!) jaar. Het parcours is 5 km lang. Zadels hebben ze niet. Dekens worden met touwtjes achter de ellebogen en in de liezen vastgeknoopt, de jongetjes zitten er "los" op en houden zich aan de touwtjes vast. We zien de finish van een race en we bekijken met rare ogen hoe de jochies van de kamelen gerukt worden (die los doorlopen achter de rest) en op de volgende kameel gezet worden. De race begint. De rare beesten hobbelen in galop nog aardig hard. De kinderen hebben een verveelde blik. Ze vinden er niets aan. Naast de baan, links en rechts vindt nog een andere race plaats: die van de toeschouwers. Alles rijdt door elkaar, rijdt en kijkt tegelijk. Onze bus wurmt zich door het gedrang, snijdt Jeeps af dat het een lieve lust is en remt vaak hard om niet met andere afsnijders in botsing te komen. Voor ons rijdt de filmploeg voor de sjeiks op de tribune, achter ons de ambulance. Wij rijden op de binnenbaan, tussen de sjeiks, ministers en emirs. De buitenbaan is voor het gewone volk. Gokken is hier verboden. De kamelen gaan of ze gaan niet. Schuimbekkend, vaak met een windvanger centenbak, galoppeert of draaft het schip der woestijn over de racetrack. Dan wint er iemand. Niet echt de snelste, maar het wil tenminste nog lopen! Na afloop willen de Amerikanen, de nieuw Zeelanders én de Italianen met de kamelen op de foto. OP de terugweg beleven we (volgens de Nieuw Zeelanders) the experience of a lifetime: de dames moeten naar het toilet! Laten ze dat nu niet kennen in Qatar!! We stoppen bij een tankstation. De mannen gaan en de tour operator moet gaan onderhandelen over het dames-plassen. Het lukt en vervolgens maken we kennis met de vieste toiletten ter wereld. Een zeer penetrante lucht stijgt op uit het gat in de grond. Bah! De tourman noemt nu toilet "moge niet", want zo verstond hij ons. We laten hem maar in de waan. "No worry, chick'n curry" vertalen we nogal vrij in "helaas pindakaas".
Eef verteld ons over zijn uitnodiging van een der sjeiks: Trackriding. Dit is naast de races, dé grootste hobby van de Qatar sjeiks. In de modernste jeep werden Eef en Tony meegenomen over de vlaktes (150 km per uur), over de zandbergen minimaal (60 km per uur anders zit je vast) en op de zandberg (waar de auto vanzelf weer naar beneden schuift). Vaak het hoofd gestoten, misschien een beetje misselijk maar wel uniek.
Bij thuiskomst staat eindelijk onze auto klaar. Al twee dagen wachten we vijf minuten. Een blauwe Jeep Cherokee, zó uit de showroom, volledig automatisch.
Fokeline en ik gaan de paarden nog even longeren. Kairat is braaf, maar Touch kent dit niet zo goed. Ze loopt snel. Ineens springt ze over het touw, zit vast, en raakt in paniek en wordt 100 meter verder weer door het Jordaanse team weer gevangen. "Vrouwen kunnen ook niets", zie je denken. Mijn paard is mooi met haar geschoren lichaam. De ogen zijn groot en zwart, ze is totaal anders dan thuis. Ze is wild en nerveus, rennerig en boos. Ze drinkt goed, eet bijzonder graag en wil geen Electrolyte drinken. Met een spuit krijgt ze haar portie onder dwang. Zonder Electrolyte droog je hier uit, hoeveel je ook drinkt (als paard.) Naast Touch staat nog een draver uit Noorwegen. Verder hebben de Spanjaarden noch wat inheems bij zich. Alle paarden zijn Arabisch. De leasepaarden kosten U.s. dollar 2300,- per stuk. De Fransen worden rijk van de twaalf verleasde paarden. Maar dan moeten wel de papieren in orde zijn, vindt de Nieuw Zeelander, die nu wacht op een paard uit Koeweit of Jordanië. Verkoop kan niet. Boete: U S dollar 10.000,- per verkocht paard. Jammer voor de Franse handelaren. We eten, we slapen. Morgen is het weer erg vroeg dag.

naar hoofdstuk 4

terug

.