For absent friends: Max Minekus en Eric Anema...

"DRAVERTJE IN DE WOESTIJN", het gote Qatar avontuur

[Een verslag van de Endurance World Cup Finals in Qatar. De reis, de wedstrijd, het land, de sport, het paard.] Ter plekke genoteerd.

Deelname:
Fokeline Dingemans op Khairat met groom Alexandra Dingemans en
Lotje Moerdijk op Touch of Tenderness met groom Miranda Kayser-Keppel


HOOFDSTUK 1: DE VOORBEREIDING

DINSDAG, 11 NOVEMBER 1997.

Vreni Riedler staat op mijn antwoordapparaat. (De organisatrice, namens de staat Qatar.) "Congretulations Lotje Moerdijk, You are qualified for the Endurance World Cup Finals in Qatar!" Haar Zwitsers accent hoor je duidelijk door het Engels heen. Ik spoel het apparaat terug en luister nog eens. Ja hoor, ik heb het goed verstaan. Ik noteer het nummer en bel terug. Het blijkt dat enkele ruiters hun paard niet in orde hebben en dat het lijstje finalisten drastisch is ingekrompen. Daarom mogen de reserves mee. Ik had er echt niet meer op gerekend. Over anderhalve week al, vlieg ik met paard en groom (=assistentie) naar het Midden Oosten.
Met mijn dravertje, Touch of Tenderness, die ik juni '96 ingereden heb, reed ik in augustus '97 "zomaar" een 160 Km. Toevallig was dit een Selectie wedstrijd voor de Wereld Beker. Ze liep daar als een trein en werd tiende. Het was een zware, heuvelachtige wedstrijd in Göttingen, waar vele combinaties stranden.
In Nederland schreef ik geschiedenis. Ik was hiermee de eerste Nederlander die op de 160 Km een tweede paard rond kreeg. Touch was het twaalfde Nederlandse paard, die deze legendarische afstand overwon.


VRIJDAG 14 NOVEMBER.

Papieren, Visa, buitenlandsgeld, reserveringen, paard keuren, koffers pakken, hebben we wel een kist voor de spullen, hoe nemen we in hemelsnaam al dat voer mee? Voor het laatste nemen we de groene container. Die gebruiken we toch niet, aangezien we al jaren een compost hoop hebben.
Mijn collega en beste vriendin Miranda Kayser (Een Nederlandse Luxemburgse) gaat mee als groom. We gaan vaak samen weg. Als zij rijdt, groom ik (zoals in Frankrijk, België, Zwitserland) en als ik rij, groomt zij (zoals in Zweden, Duitsland en nu in Qatar). We kennen elkaar én elkaars paarden als de beste. We hoeven niets aan te vertellen of te vragen: We weten precies hoe de ander het wil hebben. Beiden zijn we opvliegend (in tijd van nood, anders niet) en we accepteren elkaars gemopper. Dit laatste is heel belangrijk, want je zit toch 10 dagen in stresssituaties op elkaars lip.
Langzaam besef ik dat ik records aan het verbreken ben. Zadelmak tot 1ste 160 Km in 14 maanden; zadelmak tot World Cup Finale in 17 maanden. Ik kan het even niet volgen: dit is onmogelijk!


MAANDAG 17 NOVEMBER.

Aangezien het niet geheel een risicoloze onderneming is, besluiten we het paard te laten verzekeren. Het bedrag is zo hoog, dat van alle benen röntgenfoto's gemaakt worden. Het is altijd weer even spannend als de foto's eenmaal aan de lichtbak hangen. Gelukkig heb ik een gezond paard en is alles in orde. Alleen zal ik wel ziek worden... Als ik de rekening krijg.
Ach, denk ik dan, verder is alles voor niets: de reis, hotel, stal, een 10 daags avontuur, wat uniek is in de paardenwereld. Officieel hoor ik er (nog) niet, maar het is een super try out voor volgend jaar.


DINSDAG 18 NOVEMBER.

Natuurlijk moeten we óók nog nieuwe ijzers. (Mijn gewone hoefsmid is niet zo familiair met de nogal spastische bewegingen die een draver gebruikt om (hard) vooruit te komen.) Dus waren we vorig jaar al naar een draversmid gegaan. Toy Merx uit Baarle Nassau besloot om zooltjes eronder te zetten, vanwege de rottige kleine steentjes. Ook geeft hij oorproppen mee en iets homeopathisch tegen stramme gewrichten en stijve spieren, wat ze onherroepelijk krijgen van zo'n reis. Fijn dat je zoveel tips en hulp krijgt. Iedereen is je graag van dienst.


WOENSDAG 19 NOVEMBER.

De RVV uit Weert komt mijn stapel papieren bestempelen en ondertekenen. Ook zij zijn onder de indruk van de hoeveelheid papieren. Nee, ze kennen alle papieren wel, maar alles in drievoud en nog allemaal extra dingetjes, het is nogal wat. De heren bekijken het paard en wensen me goede reis.
De vertrek datum komt angstwekkend naderbij. Vele kennissen (vnl uit de endurancesport) bellen en schrijven om succes te wensen. Leuk dat iedereen zo meeleeft en zo blij voor me is. Ik zou ze het liefst allemaal meenemen!


DONDERDAG 20 NOVEMBER.

Jack Velings van IS Bergeijk komt met twee prachtige dekens aan. "Wel opdoen hoor, vooral voor de TV!" Ook krijg ik een doos aanstekers mee om uit te delen en wat Engelstalige folders van zijn bedrijf. "Zorg maar dat die Arabieren weten wie we zijn." De dekens zijn zo groot en wollig, dat ze maar nét in de kist passen. Onder in de kist ligt de scheermachine, want gezien de tochtige vlieghavens, is het beter om ze aldaar te ontdoen van hun natuurlijke bescherming.


naar hoofdstuk 2

terug

.