Miranda's Wedstrijdverslagen: Montquc 2002

Verslag van Montcuq 2002, met Maybel. Eerder verschenen op het enduranceforum.

Hallo allemaal, ik wil jullie laten weten dat ik apen trots ben op mijn paardje. We zijn 26e geworden in Montcuq ( 2 maal 100km.)

De eerste dag was weer leuk starten met 87 deelnemers. Het was erg mistig en het was file rijden in de bergen. Na 15 km. worden dan eindelijk de paden wat breder en kan je een beetje je eigen tempo rijden. Ik werd toen ingehaald door Jack Begaud en ben toen bij hem gebleven. I k dacht, hij kent hier de weg goed, rijdt hier elk jaar en in die dichte mist zag ik niet veel. We kwamen toen in een ander groepje met Stéphane Chazel en wat gebeurdt er: we rijden hartstikke fout! Toen we de goede weg weer gevonden hadden reden ze allemaal als gekken verder. Ik heb de rem er op gezet en met mij nog een Duitse. Met haar heb ik verder 2 dagen gereden, de paarden liepen echt perfect samen zowel in draf als in galop als dezelfde tijden in de vet-gate's.

Voor ik over de 2e dag begin eerst nog dit:
Op de tweede dag krijgen we een stuk van 55 km zonder pauze. Op vrijdag kregen we de papieren en ik schrok, in het voorprogramma stond 45 km. Toen dacht ik al, 5 km meer, ik zal maar niet zeuren, nu was het 15 km meer dan toegestaan en dit traject is het zwaarste.
René en ik hadden eerst zoiets van: we gaan in protest maar ja, zo'n klein landje als Luxemburg en dan nog één ruiter, wat willen die! De Duitsers vonden het ook belachelijk maar in de briefing werd er totaal niet bij stil gestaan. Ik vraag me dus af waar al die discussie's na Jerez eigelijk goed voor zijn! We hebben lang in twijfel genomen om eigelijk wel te starten maar je hebt er alleen je eigen mee. We hebben wel de organisatie er op aan gesproken maar de beste man kan niet tellen en opeens waren de andere trajecten veel langer. Wat wel slim van hun is, is dat ze de officiële, van de FEI toegestane kilometers berekenen, dus zo komt het ook dat er velen elk jaar weer op dat traject onder de 10 km per uur komen.

De tweede dag ging Maybe Comedie toch weer drammerig van start. Andrea en ik moesten wel lachen, het was net of ze de eerste dag nog niets gedaan had. En toen kwam het traject van 55 km, met de ergste bergen. We hebben twee keer een pauze ingelast. De laatste pauze was voor de ergste bergen, we hebben daar de paarden nog eens goed laten eten en drinken en hebben toen de grooms twee uur niet meer gezien. Onze paarden werden berggeiten! Tjonge tjonge, wat een paden. Eindelijk kwamen we op de vet-gate. Dat voelde aan als een kleine finish. De paarden waren prima dus op het laatste stuk naar huis, (dat is het zelfde als de eerste dag,) gingen we als een speer maar dat kwam ook omdat we nummer 63 zaten te pesten. Hij wilde van ons weg rijden en legde een lekker snel tempo voor. Berg op ging hij weer stappen, dus wij ook. Hij zat ook steeds achterom tekijken of wij dan niet sneller gingen en als wij dan weer gingen draven, hup was hij ook weer weg. Aangezien de finish boven op een berg was, wilden we rustig aan, de berg omhoog gaan. Het werd al donker en kouder, zodat we niet te lang op de hartslag moesten stilstaan. Maar onze paarden wilden niet, werden ook echt boos op ons. Dus dan maar snel doorgereden. Zodra je in Montquc aan komt, staan er overal mensen te klappen en dat zo'n 2 km lang, tot de finish, een onwijs mooi gevoel. Op de finish was Maybe al na 5 min. goed: hartslag 52.

Groetjes Miranda
ps. Nicole nog bedankt voor je hulp.

 

 

Verslag WEG Jerez 2002

Miranda

Maybe Comedie

terug

.