Een schriftelijke impressie van de
Europese Endurance kampioenschappen.
Compiegne 2005

 

DE E.K. ANDERS BEKEKEN…

Ongeveer elk jaar ben ik wel op een E.K. of W.K. endurance te vinden. Een enkele keer als ruiter, soms als vrachtwagenchauffeur, één keer als toeschouwer maar meestal als groom. Dit jaar krijg ik in Compiegne een hele andere rol in mijn schoot geworpen! Gehuld in het inmiddels afgezworen oranje (de Belgen waren dan ook stomverbaasd) sta ik zes lange dagen in de Goedhard Ruitersport stand! De eerste dag staan Kim (Belinda’s dochter) en ik nog wat schaapachtig om ons heen te kijken, geen idee van prijzen, hoe werkt de kassa en hoe leg je iets uit in het Frans of erger: Italiaans! Kim krijgt de kassa onder de knie en ik stuur iedereen naar Kim….

Al tijdens het inruimen van de ons toegewezen tent, kruipen de mensen over stellingen en dozen om te zien wat we bij ons hebben. Nog voor alles op zijn plaats staat, begint Mark aan de eerste bestellingen. We hebben een grote (vooral zware) naaimachine bij ons, en een hele rij biothanerollen. Ondanks de vele hoofdstellen die we bij ons hebben, willen mensen altijd wat anders. Mark verkoopt geen nee meer maar maakt gewoon wat de mensen willen en het slaat enorm aan. Als blijkt dat ex wereldkampioen Tarec Taher speciale wensen heeft en zijn voltallige team in de nieuwe hoofdstellen, teugels en borsttuigen wil steken, wordt de hele onderneming superstressvol. Heel mooi zo’n order, maar het betekend tot laat in de nacht naaien en in elkaar zetten. Dan komen de Noren shoppen. Ze kopen een blauw Podiumzadel, maar dan wel die beugelriemen, die singelstoten, dat tasje en een andere zitting. Geduldig haalt Mark alle onderdelen van andere zadels af en bouwt de Noor zijn droomzadel. Daarna wil hij ook nog een passend hoofdstel, teugels, borsttuig, dekje, het kan niet op. In Noorwegen blijkt het moeilijk om aan Podiumspullen te kunnen komen, dus hier worden zaken gedaan. Vier man personeel in de winkel blijkt te weinig en spontaan komen mensen ons zomaar helpen. Miranda Kayser, Jeannet Lam, Helma de Vette, iedereen draagt spontaan zijn steentje bij aan uitleg in vier talen en met veel handen en voeten. Vooral de Nederlandse Pauline van Drumpt die in Compiegne woont, helpt ons enorm met de Franse taal, die we natuurlijk weer geen van vieren spreken…
Ook de Russen komen. Ze willen ook een Podium maar kunnen het niet betalen. Mark besluit in te gaan om een zadel voor deze wedstrijd te verhuren. Je moet mensen tenslotte ook helpen. Ze waarderen het gebaar maar het heeft ook een lastige bijwerking: Ze komen steeds van alles vragen, ruilen, verbouwen het zadel, schroefje erbij, gaatjes erin, etc. Mark ontwikkeld langzaamaan een trauma, als ie ongeveer elk uur de woorden “Mark…. Mark… Mark….” Aan de zijkant van de tent hoort. Ze moeten ook steeds Mark hebben, niemand van ons, ook al is Mark druk bezig met naaien, met klanten, met koffie, het maakt niet uit, de Russen sluipen overal tussendoor. En je ruikt ze aankomen, de dranklucht gaat meters voor hen uit….

De Nederlanders komen voor last minut suplies, behalve “ik koam de sjchàps vur Linneweever hoalen” (lees dit in plat Twents voor het effect!) komt Dimitria een heel nieuw outfit één dag voor de wedstrijd bestellen, we denken dat het wel erg op het laatste moment is, maar Mark Mark Mark begint dapper te naaien en werkt door tot diep in de nacht. Natuurlijk werkt zoiets niet en als Dimitria er in de race al vrij snel uit ligt, brengt ze het hele spul spontaan terug. Mark neemt alles terug en verkoopt het aan de Rus. Ergens ver weg voor de stand is de keuring van de Franse klasse 1 en 2 ruiters. Mooie paarden, briesende hengsten, gedisciplineerde fransen, het gaat allemaal een beetje langs ons heen: Druk druk druk……
Iedereen vindt de weg naar het “Holland Huis”. Naast Ruitershop krijgt de tent een duidelijke sociale functie. De koffie staat steeds klaar en soms wipt de Duitse bondscoach even binnen voor een bakkie. En als voor dag en dauw de reguliere dranktent nog niet open is, staan ook drommen vets te schuilen voor de regen (en kopen èn passant de hele voorraad regenjassen!)

Op de camping (die we uitsluitend in het donker zien) is inmiddels ook Bernard Janssen aangekomen. Hij komt ongedwongen en vrij genieten van de sport. Het geeft een gerust gevoel, buren met caravan én voortent. Het regent namelijk nogal veel! Bernard’s partner, Ron maakt een waanzinnige bbq voor ons klaar. Zalig lamsvlees van eigen bodem, heerlijk gemarineerd en met liefde klaar gemaakt. Op dat moment staat het leven even stil……………………

Het team uit Bahrain komt binnen en een van hen zoekt een helm. Hij betaald vanuit een dikke envelop, zeker een centimeter dik aan papiergeld. Als Kim vraagt of hij niet kleiner heeft als 500 euro, kijkt hij zoekend in zijn envelopje en schudt van nee.

Met Belinda Hitzler hebben we een gezellig gesprek en ze stuurt binnenkort haar zelfgeschreven enduranceboek op, wat we graag zouden willen verkopen. We zagen het op de Equitana maar konden er niet aankomen. Ook met de Zwitsers doen we zaken. Voor de wedstrijd komen ze extra lange teugels kopen, die Mark Mark Mark speciaal moet maken. Tegenwoordig mag je niet meer met zweep rijden, maar over lange teugels staat niks in de reglementen (tip dus) Na de wedstrijd zijn ze zo enthousiast dat ze van alles willen laten maken. Belinda neemt de bestelling op en we sturen het na. De week is bijna ten einde, de rollen Biothane zijn bijna op, we zijn door de gespen heen en de gaatjestang heeft het begeven.
Tijdens de vetgate rent iedereen naar de stand voor een andere hartslagmeter (batterijen op) sponzen (de Russen kopen er 25 tegelijk en alle emmers -goed voorbereid??) vliegenspray, handschoenen (“en een pleister graag”), peesbeschermers. Drukte van jewelste en we bedenken dat we volgende keer beter de stand OP de vetgate kunnen zetten, dat scheelt lopen!
Om de paar uur komt Eliberto van de Beld (uw hoffotograaf) zijn digitale camera afladen. In de stand laten we middels de laptop steeds de laatste lichting foto’s draaien. En zo zien we ook eens wat van de wedstrijd!

Als we Kim achterlaten om even de finish van Anita en Jeanne te kunnen bekijken, zien we tot onze grote schrik dat we Europa in handen is gevallen van de Islamieten! Deze houden even een privé prijsuitreiking OP de finish! Als onze geliefde Nederlanders eraan komen, moeten ze dringen tussen de pers om over de eindlijn te kunnen komen. Nog nooit in mijn leven zo iets respectloos gezien op een endurancewedstrijd!! Echt walgelijk, niet te geloven….
Kristel van Abeele wint het Europees Kampioenschap en laat ik die nu toevallig goed kennen. (ik ben lid in Franstalig België, maar ken geen woord Frans, dus Kristel vertaald dat altijd voor me.) Dus de vreugde is extra groot. Natuurlijk gun ik eenieder deze mooie titel, maar als er iemand het dubbel en dwars verdiend, dan is het deze bescheiden Belgische kampioene en Ermelo winnares! Haar geluk wordt echter ruw verstoord als de eigenaresse van haar paard deze zonder waarschuwen heeft verkocht aan de sjeik, nog vóór de eerste pricegivingceremony achter de rug is….

We proberen Kristel te troosten en geven haar voor haar prestatie een compleet nieuwe hoofdstelset van Biothane in de Belgische kleuren. Deze zullen we later in overleg voor haar maken zoals ze dat wilt.
Wie niet meer te troosten is, is Helena van Baayen. Na een succesvol Ermelo gaat het vervolg, de Wereldkampioenschappen voor jonge paarden (120 km, daags na de E.K. 160km), aan haar neus voorbij. De witte Arabier komt niet door de voorkeuring. Hij blijkt een griffelbeentje gebroken te hebben.

Op weg naar huis gaat de bus kapot en we stranden bij een gesloten garage. Als de baas in zijn driedelig kostuum zelf komt kijken, omdat het personeel aan het eten is, vind hij het mankement na een half uur friemelen en prutsen. Als Mark de rekening krijgt, kijkt ie alsof ie nog nooit zoiets gezien heeft. En dat is ook zo. Hij moet 49 eurocent afrekenen….

De hele onderneming is een succes en voor herhaling vatbaar. En ik ga mee, dus volgend jaar zijn jullie op de World Equistrian Games in Aken allemaal uitgenodigd om een kopje koffie te komen drinken! Het wordt een grote stand, want deze was echt iets te klein.


Lotje

___________________________________________________________________________________


Twee korte stukjes van afgrijzen…. E.K. 2005 Compiegne.


TO PAY IS TO WIN….

In 1997 werd het mij voorspeld door de Belgische topruiter Marcel Laenens (onlangs nog te zien in Ermelo): De Arabieren gaan de endurancesport helemaal maken, en daar mogen we in deze tijd van slechte sponsors blij mee zijn, maar ze zullen de sport ook helemaal kapot maken en daar moeten we dan verdrietig om zijn. Oeh…… wat heeft hij gelijk gehad. Afgelopen kampioenschap was zonder meer de meest walgelijke vertoning die we ooit in deze sport hebben mee gemaakt. We waren alles al gewend, paarden waar niet naar om gekeken werd, speciale VIPtenten van consulaatformaat, helikopters die de zoontjes van de sjeik naar huis brachten, rijen onbetaalbare auto’s, televisieploegen, het kon niet op. Winnaar van dit evenement was ook geen onbekende, het paard had al eerder hier gewonnen met een Fransman.
Maar je kunt te ver gaan! Na een ruzie onderling gaan de Arabische landen steeds verder in het eer en glorie behalen. Mooi, de sjeik met zijn drie zoons op het erepodium (zelf betaald) maar waar is het respect voor de ruiters en de sport als je dit doet OP DE FINISHLIJN en gelijk na binnenkomst van de vierde Maktoum. Het was ongelooflijk hoe bij binnenkomst van een volgende ruiter de fotograven eventjes aan de kant gingen en het cordon gelijk weer sloten. Het was belachelijk dat de ceremonie al begon toen er één lid van het zilveren team (van de open wedstrijd, niet de E.K.) en twee van het bronzen team op het podium stonden, de rest was in de stal, paard afzadelen. Het was janken toen het mooie moment van een Anita en een Jeanne over de finish te zien rijden compleet verpest werd door dit media spektakel, waarvan je echt niet snapt WAAROM???
Je moet er bij zijn geweest om de schandaligheid van dit alles te kunnen proeven want woorden schieten hier echt te kort.

Men vraagt mij wel eens of ik geen spijt heb dat ik opgehouden ben met endurance topsport en na dit evenement kan ik volmondig zeggen: Nee, ik ben er nèt op tijd mee opgehouden…


TO WIN IS TO PAY…

Kristel van Abeele is mijn held! Al enkele jaren, vanaf dat ze Belgisch Kampioen was met Cuan, het onmogelijke paard wat ze na het kampioenschap aan Bertho Janssen gegeven heeft. Een blond Vlaams meiske wat iedereen de snot voor de ogen rijdt. In Ermelo reed ze het paard van een andere Belgische amazone, die door haar ziekte geen topsport meer kon bedrijven. Ze won, en ik was heel blij voor haar. In Compiegne zat ze in het Belgisch team en iedereen had het weer voor het nakijken (op een sjeik na, ongeveer 30 cm) Maar Sjeiks zijn niet Europees, dus was ze Europees Kampioen! De Belgen gingen nog een stapje verder, door teamgoud te winnen op een absurde manier: Karin Boulanger was 2e goedgekeurde TeamBelg maar 3e TeamBelg Leonard Liessens (winnaar van Aken 2005) werd op de finish afgekeurd. Ondertussen bleven de Fransen maar binnenstromen, maar géén 3e teamlid! Toen 4e TeamBelg Jean-Louis Molitior goedgekeurd werd, was het goud binnen.

En natuurlijk, als je ziek bent en niet meer kunt rijden, en je hebt een Europese Kampioen in je bezit, en er komt iemand die schandalig veel geld voor je paard neerlegt, dan is de keuze niet zo heel moeilijk… To win is dus ook wel eens to pay want ik kon niet zeggen welke tranen bij Kristel nu van geluk waren en welke van verdriet. Soms ben je zó goed, dat je je paard van het ene moment op het andere kwijtraakt.

 

 

terug