Compiegne W.K. 2000 verslag:

AMERIKAANSE LEGENDE TENONDER

In het programmaboek was in twee talen te lezen hoe de Amerikanen keer op keer met de titel "wereldkampioen" naar huis gingen. De geschiedenis van de EnduranceW.K.s begint in 1986: Pratoni Del Vivaro, Italië. 49 Ruiters aan de start, slechts 14 komen aan. Op een derde plaats de vader van de bekende Duitser Bernard Dornsiepen: Bernard Dornsiepen senior, met de onlangs overleden Drago, in een eindsprint verwikkeld met de uiteindelijke zilverwinnaar Jennie Waldron met Cher Abu. Goud voor Cassandra Schuler met Shiko's Omar. Twee Amerikaanse dames op de belangrijkste plaatsen. De Amerikanen begonnen met een legende die de rest van de eeuw zou duren.

In '88 begint Becky Hart met haar cyclus, die drie W.K.'s stand houdt: Front Royal, USA, waar ook het zilver en het brons naar de Amerikanen gaat; '90 Stockholm, Zweden en '92 Barcelona, Spanje. Dit doet ze allemaal met een paard: RO Grand Sultan, Het onhandelbare paard wat ze kado had gekregen omdat niemand er mee overweg kon. In '94 raakt Becky al vrij vroeg in de problemen en kan het parcours in Den Haag niet afmaken. De Amerikaanse eer wordt echter hoog gehouden door Valery Kanavy, die met Pieraz de Fransen (die dan al geduchte tegenstanders blijken) te snel af is. In '96 (Kansas, USA) is de uitslag niet relevant, want Valery geeft de titel weg aan haar dochter Danielle, die haar Pieraz rijdt en wordt zelf tweede met Fire'n Gold. Toch blijft ze de ongekroonde koningin en iedereen vergeeft haar deze familieaangelegenheid. Ook nu zit Frankrijk op de hielen. In '98 lukt het haar weer, nu met High Winds Jedi. En zo vormt zich een nieuwe legende, niet het paard, niet de combinatie, maar de vrouw! De Fransen hebben een dip en kunnen in de woestijn van Dubai niet aarden. Zilver en brons voor Italië en Japan.

Een nieuwe eeuw, nieuwe kansen! De druk op de Amerikaanse legende is groot en wordt dramatisch als Valery's toppaarden beide een blessure krijgen en niet mee kunnen. De Kanavyfamily, waar Danielle net een kind heeft gekregen, koopt metterhaast twee nieuwe goede endurancepaarden, die een hele korte voorbereiding krijgen. Ze worden meteen naar Europa gestuurd, waar ze volop in het parcours zelf getraind worden. Als er bij het Amerikaanse team van alles verschuift, besluit Valery haar tweede keus te rijden en de vorige eigenaar van haar eerste keus het paard zelf te laten rijden. Amerika winnen is belangrijker als Valery winnen en dat is typerend voor de bescheiden topsportster. Jan Wortington staat helemaal niet op de deelnemerslijst en misschien is niet alles volgens de regels gegaan, maar wie zal het zeggen…

De strijd is in volle gang en gaat tussen Amerika met Valery en Jan (een vrouw), de Fransen en de Arabieren. Al kort na de start gaat het mis: Valery valt maar heeft niks. De Engelsen raken wat achterop door een flinke valpartij van een berg af (Het team ziet eruit alsof ze aan het modderworstelen hebben deelgenomen en eentje heeft een gedeukte helm!) Een Engelse stort de berg af terwijl ze naast het paard loopt en dit geeft aan hoe onmogelijk het parcours wel niet is. Ook de Arabier Tareq komt zeer beschadigt de eerste vetgate binnen. Hij vertelt hoe een groepje paarden op hol sloegen en te pletter dreigde te slaan. Hij was eraf gesprongen en had zijn schouder erg bezeerd. De kopplaats was hij kwijt, maar zijn paard had gelukkig niks. Team Kanavy worstelt met try out winnaar Hassan bin Ali en twee zonen van sjeik Al Maktoum. Ze blijven aan kop tot vetgate drie. Daar treffen we een huilende meneer Kanavy aan, Valery krijgen we niet meer te zien. Jan mag na drie keer lopen door maar gaat vanaf dat moment op uitrijden. De Arabieren kunnen hun snelheid niet volhouden en na vetgate vier liggen de Fransen dik op kop. Martin Parker uit Australië voegt zich bij dit groepje. Op vetgate vier en vijf valt het doek voor Jan, Hassan en de derde emiraat, waardoor deze hun teamgoud mislopen. Vele teamleden vallen uit en de landenwedstrijd verandert bijna continu. Verschillende landen staan even op kop, waarna ze weer van het toneel verdwijnen. De eindstrijd tussen de Franse meisjes is ronduit raar te noemen. Wat een spannende race moet worden, mondt uit in twee paarden die tientallen meters voor de finish gewoon ophouden met lopen. Trappend, om de paarden wanhopig in stap te houden; lachend, omdat ze een en twee zijn; de eer reddend door hand in hand over de streep te gaan. Het derde Franse poppetje komt wel galopperend over de finish. Op de tribune gaat een uitzinnige menigte volkomen door het lint. Frankrijk in eigen land Goud, Zilver en Brons !!!
Een vierde plaats voor de Australiër, dan nog wat Fransen, een Spanjaard en de twee zonen van de sjeik. Ook de omstreden eigenwijze Belg (maar hij doet het toch maar wel…) Leonard Liessens wordt achtste. Tareq Taher 14e, Pierre Arnould 19e, Bernard Dornsiepen jr. 26e. Vervolgens eindigt Anita Lamsma in dit zeer zwaar te noemen terrein op een 31e plaats. (Proficiat Anita, SUPER gedaan!)
Het meeste applaus krijgt de Engelse Jenny Jackson, die als 46e eindigt en de Engelsen daarmee van teamzilver voorziet. Er eindigen vijftig combinaties, slechts dertig procent. Dit vertekend beeld is bepaald door de hogere minimale snelheid van 12 km p/u, waardoor diverse ruiters een "overtime"eliminatie kregen.

Ondanks dat alle zeven gefinishte Fransen bij de eerste vijftien zitten, missen ze de landenwedstrijd. Door het feit dat het organiserende land niet zes maar twaalf ruiters mag afvaardigen, wordt een keuze van vier teammembers moeilijk. De keuze valt verkeerd en daar profiteren drie landen van, die drie ruiters overhebben. Teamgoud gaat naar de Australiërs, met een 4e, 18e en 25e plaats. Het brons gaat naar Zweden. Amerika is volledig van de endurance landkaart verwijdert door de Europeanen en de klap is hard aangekomen !

De volgende dag zijn we getuige van een onterechte Best Condition, waar de winnaar (jaja, die haar paard over de finish moest dragen) met de eer gaat strijken, terwijl de Spanjaard een ongelooflijk fit paard laat zien en het publiek volkomen op zijn hand heeft. Wij zijn geen dierenarts…
Verder is sinds de binnenkomst van de Arabieren (en hun geld) er een nieuwe rage in de endurancewereld binnengedrongen, die bij de naam genoemd "slijmen" heet. Alle belangrijke mensen gaan elkaar belangrijke kados en awards geven. Het aantal speeches stijgt en de inhoud daalt. We misten eigenlijk het portret van de sjeik op de gebouwen maar dat zal in de toekomst vast nog wel komen. Kijk maar naar de naam van dit kampioenschap: Emirates Airlines- FEI World Endurance Championship.
Vanaf een Franse koudbloedschimmel wordt symbolisch de FEI vlag overgedragen aan een Andalusies paard met ruiter (en amazone op de kont): Over twee jaar zal dit evenement plaats vinden in Spanje. De Pergeron ziet het hele zaakje niet zitten en even moeten de speechende VIPs gedacht hebben dat ze uitgelachen worden. Zelfs Nicole Klip (voor de gelegenheid hoofd van de stallen) kan niet dichtbij komen. Het hele zware paard zal maar op je tenen staan.
Ook nu weer horen we de beloftes dat endurance olympisch gaat worden. Ondertussen zijn de spelen in Australië en de Australiërs in Europa wereldkampioen. Eerst zien, dan geloven!

Als de verlossende woorden "Ik verklaar dit kampioenschap voor gesloten." klinken kunnen we aan het Franse publiek onsnappen. Het is jammer dat het applaus voor de Fransen zo veel harder klonk als voor de Australiërs, Engelsen en Zweden. Fransen blijven Fransen, al begrijp ik hun vreugde dit keer wel.
Nu is het afwachten of deze strijders een nieuwe legende kunnen scheppen. Dan moeten hun dames wel kampioen worden tot in 2014 ! Zolang gaan we in Nederland niet wachten of wel ?

 

 

terug

.