Het gaat nu echt gebeuren, 2005 en de weg naar de top...

Bij Belinda van Ruitersport Goedhard heb ik een compleet nieuw outfit besteld. Ik rijd al tien jaar met dezelfde broek en wil wel wat anders. Met het jasje van mijn man, die bij de spoorwegen werkt, onstaat het idee dat fluoriserend geel wel lekker opvalt voor de grooms en het naderende verkeer. Mijn rood echter, kan ik niet achter me laten en dus wordt het een kleurencombinatie: Fluorgeel én Felrood.

27 maart staat de eerste wedstrijd op de planning. De bedoeling was een Q1 (50 á 60 km) maar door een griepje heb ik niet optimaal kunnen trainen en aangezien de Ardennen hard en meedogeloos zijn, besluit ik toch maar weer een kleinere afstand te pakken om erin te komen. I, 25 a 30 km. Ik hoef me op de korte afstand niet te bewijzen, de promotie gaat pas vanaf Q1 en ik neem me voor om te hard te gaan rijden. Geen prijzen, maar dan weet ik wel waar mijn grenzen liggen....
Komt nog bij dat Mumzl steeds meer op haar moeder gaat lijken, de beroemde Touch of Temperament, en ze wordt elke dag wat moeilijker. Ik heb mijn bit al gewisseld voor een stangetje en ondanks dat ik haar mager vind worden, voer ik haar portie krachtvoer niet op, ik kan haar nu al bijna niet meer houden, hahaha. Gisteren zijn we met Zoef naar Kootwijkerbroek geweest voor een versnelde promotie in klasse 1. Susan Jonk brengt hem dit jaar uit in Nederland. Ze had haar handen vol! Voorkeuring 36, nakeuring 40 en we waren dik tevreden.

De rit in Marchin nadert, ik heb de stang er weer uitgeknikkerd (gewoon harder trekken maar weer...) en ik besluit toch de Q1-50 km te starten. Het terrein bestaat voor 100% uit bagger en al na 15 km besluit Mumzl dat het wel genoeg is. Gelukkig wordt ik een paar keer ingehaald en laat ze zich een poosje meetrekken, maar dan wordt ze weer moedeloos van dat struikelen, vallen, uitglijden, elke pas weer, kilometer na kilometer!
Bij de veterinaire controle is ze toch wel goed, maar weer zo'n slepende etappe, daar heb ik geen zin meer in en mijn paard nog minder. Ik geef op en zal wel weer als "watje" worden aangemerkt.


Nieuw outfit nog niet aan, zonde in die modder. Nieuwe hoofdstel wel...

17 april, Aubin-Neufchatteau, Q1, 56 km. MISTIG! We kunnen de manege niet gevonden krijgen en ook mijn groom vind me de hele dag maar één maal. Ook weer veel modder maar gelukkig maar de helft van het parcours. De rest is, om met de woorden van Bertho te spreken: "20km p/u terrein" en ze loopt dan ook super. We moeten na binnenkomst zo snel mogelijk aanbieden, want de strafpunten na aankomst tikken hard. 52 en bij de ritchway ook 52. Voor dit terrein en met vrijwel gelijk aanbieden (tel het op en neer lopen naar de auto er even af!) een nette score. De tweede ronde rijden we zonder bit en ze loopt fantastisch lekker. Tot ongeveer 45 km, dan is het kwartje op. (meer geestelijk als lichamelijk volgens mijn hartslagmeter) Ik heb weer een hoop overredingskracht en ernaast lopen nodig om toch bij die finish te komen. Mijn snelheid uit de eerste ronde van 12,5 km p/u zakt snel en de uiteindelijke 10,8 km p/u valt me dan nog mee. Ze is wel goed bij de nakeuring en er blijken weinig deelnemers te zijn in mijn klasse. We worden 2e! Niet zozeer om de plaats maar wel omdat ik de zware klus geklaard heb, ben ik dolgelukkig! De volgende dag staat mijn paard er prachtig bij, ze eet gretig, is niet meer chagrijnig, heeft ultra dunne beentjes en reageert nergens op mijn knijpen in rug en bilspieren. Onze wedstrijd is een succes geweest! Volgende rit Q2.


Phenomeen (Mumzl) voorzijde en achterzijde. Hier nog niet echt gemotiveerd...


Vaak doet Mumzl me aan haar moeder denken: Touch of Temperament.
Een van de beste endurancepaarden die we in Nederland gehad hebben. Yvonne heeft er 2 zonen van, die lopen al bijna aan de top. Mumzl laat wat zich makkelijker rijden, ook zonder bit.

Touch of Temperament op de EK'93 inSouthwell, Engeland

Ellende , ellende, ellende. De hoefsmid komt maar vergeet de widiapunten en/of nagels. In Recht verliest Mumzl haar rechtervoorijzer, loopt 8 km op een blote voet en mankt iets bij de vetgate. Ik mag haar eerst naar de hoefsmid brengen en vervolgens loopt ze weer rad. Heel voozichtig lopen we de volgende ronde en het gaat allemaal maar nèt! We worden 3e van de 3, met ontzettend veel tijdstrafpunten en iemand vraagt me waarom ik Q2 rijd als ik met een Q1 tempo rijd....
De broek van katoen is waardeloos en mijn benen liggen in de knieholtes helemaal open. Erg pijnlijk! Ik bestel bij Belinda gelijk weer een Lycra broek en adviseer die ander uit de verkoop te halen. Nu moet ik wel de kleur laten vallen. Pijn gaat echter voor mode, terug naar bordeaux dus.

Regogne. Hoefsmid had geen tijd en de ijzers rammelen er zo ongeveer af. Het was mijn derde hoefsmid in een jaar en ik ben de wanhoop nabij... Ter plekke laat ik de ijzers vastzetten, maar de hoefsmid zegt dat het allemaal geen zin heeft. Hij wil haar liefst helemaal opnieuw beslaan, dat zie ik niet zo zitten net voor een rit. Bovendien moet ik binnen 20 minuten starten. De hoefsmid krijgt gelijk, nog vóór het 10km bord vliegt het linkervoorijzer er af. Mumzl slaat nogal snel met haar achterijzer in de voorijzers en als die maar iets te lang zijn of los zitten, gaan ze eraf. Ik besluit van de natuur te genieten en wandel naar huis. Wéér een rit voor Piet Snot... Thuis heb ik een ernstig woord met de smid en op donderdag wordt dan eindelijk de widia in de vorm van nagels in de nieuwe ijzers geplaatst. De ijzers worden rond gemaakt, zodat het klappen geen invloed meer kan hebben. Op deze manier halen we ons doel natuurlijk niet, het wordt heel krapjes. Ik had graag het W.K. voor jonge paarden meegereden in Compiègne, maar zo haal ik de qualificaties nooit...


Hier al een totaal andere Mumzl, fanatiek!!

Haccourt wordt daarintegen een denderend succes! Één kleine blunder: Ik besluit zonder bit te starten (normaal enkel 2e ronde, maar ze is zo braaf momenteel). Bij de start vertrekken voor me net 5 meiden met springende pony's en mijn paard is niet meer te houden. Het bit er weer in. Een vriendelijke mevrouw helpt me, zodat ik niet van het paard af hoef. Een goed idee, dat bit erin, want de hele eerste ronde loopt ze braaf en is goed te houden. Ook als we de laatste 10 km helemaal voluit galopperen achter Jean Herbots aan met zijn Arabier. Mumzl houdt hm makkelijk bij, alleen ik zie helemaal niks meer. Angstige momenten (2 meter naar rechts en je gaat 100 meter recht naar beneden...) maken plaats voor adrenaline en ik voel me geweldig als we in volle galop bij de vetgate aankomen. Ik haal het bit uit de mond en concludeer dat ik de teugels vergeten was aan het bit te doen... Was ze dus zo vreselijk gehoorzaam op halster! Wat een paard. En wat lig ik toch te zanikken, wel stang, geen stang, wel bit, geen bit... Mijn paard heeft me duidelijk gemaakt, het wordt géén bit of stang!

Na enkele minuten (en 2 x keer een eind lopen naar de trailer) bieden we aan. 58 hartslag maar het is erg warm. De rest is oké. 2e ronde sprinten we al snel door de velden en bossen. 1e 15 km weer lekker voluit, tot ik besluit dat het mooi geweest is en haar conditie hier nog helemaal niet op berekend is. Ik moet lachen om de DER regel dat je niet mag galopperen op het asfalt, dat wordt in België erg veel gedaan en ook Mumzl draait er haar hoef niet voor om. Asfalt is namelijk de enige plaats waar de bodem plat en rechtis en dus bij uitstek geschikt...
We besluiten met 10 km lekker op ons gemak en jawel, weer een berg tijdfouten! Dat langzaamaan doen was vooal erg belangrijk voor haar linkervoet, wat door het verliezen van het ijzer vorige rit vaak erg gevoelig was op de vele losse keien. Voor de Finishvetgate zet ik haar nog een paar minuten met die voet in een koude emmer water. Ze vind het heerlijk. Ik denk dat het allemaal best wel zeer doet maar dat ze niet op wil geven en dat vind ik zo vreselijk dapper. (Ze lijkt zo veel op moeders...) 50 hartslag en een 1tje voor turgor, ze had niet gedronken, ondanks de warmte. Nu drinkt ze altijd als ze dorst heeft, dus ik maak me geen zorgen.

Haccourt gaat de geschiedenis als de rit met hindernissen. Deze waren nogal talrijk, zoals markeringen die goed verstopt waren, 2 x een kruising met de plaatselijke wielerronde (bij de kruisjes op de kaart even oppassen...), motorcrossers op 2, 3 of 4 wielen, die gelukkig allemaal erg vriendelijk waren om even te wachten. En een gross mountainbikers die uit de bosjes kwamen. Het meeste kicken was wel het in volle galop 3 crossmotoren in tegengestelde richtingen snel, op een smal pad langsafgaan. Kun je dat, dan kun je alles bedacht ik me. Dat gevoel had ik even later weer niet, toen ik zes 4 x 4 jeeps voorbij moest, die jongens zijn wat breder en het pad niet! Langzaamrijdend of niet, ik zat met beide voeten ff klem tussen auto en omheining...

Enfin, we mogen nu classe 1 starten, wat ongveer 70 km inhoud. Dat moeten we tweemaal uitrijden, dan een classe 2, van 90. Dan mogen we rijden wat we willen, incl. Compiegne. Spannend!! Als het nu allemaal zonder mankementen gaat lukken, hebben we een kans. Echt heel erg positief ben ik niet, er ging al zoveel mis dit jaar.

In Lichtaard rijden we de 80, maar de hoefijzers eisen hun tol en ze is niet rad op vetgate 2. Wat een %&$#" jaar. Het jaar erop wordt nog erger... Door een administratieve fout van de VLP krijg ik pas mijn licentie eind augustus. Enkel voor de fun rij ik in Helchteren en Bierbeek de 25 km. In 2007 pak ik de draad weer op...

Wel rij ik in 2006 een heel jaar lang TREC metPhenomeen in T3 en T4, waarbij de EK in Engeland het hoogtepunt wordt. Ik wordt gesponsord door Marylot en al mijn paarden krijgen Marylot bij hun naam
Phenomeen Marylot, Touch of Marylot, Zoef Marylot, Touch of T. Marylot en Marylot

2004

Mumzl

Lotje

terug naar endurance

.