Back in the race again 2004

Medio 2004 heb ik besloten mijn endurancecarriere weer op te pakken. Niet meer in nederland, want ik weiger te chippen. Bovendien heb ik in de Nederlandse wedstrijdsport niet gevonden wat ik dacht te vinden. Na enkele jaren in Vlaanderen gereden re hebben, was het dat ook niet... Mijn bloed begint pas te koken als ik bergen zie, ruig terrein, onherbergzaam en moeizaam te overwinnen. Vandaar dat ik in Duitsland en Walonnië mijn draai gevonden heb! Na een paar heerlijke wedstrijden in Eisborn (Duitsland), de Ardennen (Wallonië) en Tjust (Zweden), kan ik moeilijk meer echt plezier vinden in saaie en gelijkvloerse ritten. Met mijn nieuwe endurancepaard Phenomeen (Mumzel), (met Luxemburgs FEI-paspoort, eigendom van Miranda) ben ik dit jaar begonnen in de laagste klasse endurance in België. Dat ging niet eens zo makkelijk, hahaha. Ik heb natuurlijk thuis geen bergen en de eerste rit (Chatillon) kwam mijn paard met zijn tong op haar hoeven over de finish. Doordat ze de bergen met iets te veel enthousiasme had genomen maar niet had beseft dat er nog véél meer kwamen, ben ik uiteindelijk maar gaan stappen. Resultaat: Gediskwalificeerd wegens te langzaam rijden. Hierop ben ik fanatiek gaan oefenen over elke pol gras die ik thuis maar kon vinden! Dit had echter ook niet echt het goede resultaat... In Etalle werd ik wéér gediskwalificeerd. Nu voor te snel rijden! Het enthousiasme van mijn paard was nog steeds hetzelfde maar nu hield ze wel elke berg goed vol, ze was zelfs niet te houden. Wie haar moeder kent (Touch of Temperament), weet wel over welke eigenschap ik het heb, hahaha. Niet te stuiten dus. Miranda ging zich ermee bemoeien. In plaats van een "klokkie voor me te kopen", reed ze mee in Recogne. De hele tijd maakte ik me zwaar ongerust, want mijn paard sliep van begin tot eind, struikelde enkele keren wakker en sliep gewoon door. Geen bergen, dat om te beginnen, en ze was niet alleen. Ik heb me 25 km lang ongerust gemaakt wat ze mankeerde, maar ze heeft schijnbaar een energiebesparende knop erop zitten! Met 40 hartslag kwamen we op de finish. In de paddock en na een stevige maaltijd sliep ze gewoon door. Raar paard.

De vierde wedstrijd, Hour, verloor ik tweemaal hetzelfde ijzer, waardoor er geen hoef meer overbleef en besloot ik de strijd te staken. Miranda reed verder omdat de wedstrijd van ons derde teamlid enigzins te redden en zag een paard voor haar ogen verdrinken in de Lesse. De oganisatie had even geen rekening gehouden met de vele regen de dagen ervoor... Ook dat gebeurd wel eens.

Met deze vier wedstrijden behaalde ik een 8ste plaats in het totaalklassement. Lachen.....


Eerste plaats in Recogne, dankzij Miranda....


Ze slaapt! Ik snap er niks van.


Heerlijk paard!

2005

Mumzel

Lotje

terug naar endurance

.